Surat An-Nazi'at — Ayat 30

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• دَحَاهَا (dahāhā): asalé saka tembung "دَحَا" sing tegesé nggebarake utawa nyebarake. Ing kene tegesé Allah nyebarake bumi supaya bisa dipanggoni manungsa lan kewan.
• بَعْدَ ذَٰلِكَ (ba'da dzālika): sawisé iku, yaiku sawisé Allah nyiptakake langit.

1. Tafsir ayat:

Allah SWT ngandhani marang manungsa bab kekuasaané kanggo nggawe maneh manungsa sawisé mati. Sadurungé iki, Allah wis nyebutake bab nyiptakake langit sing dhuwur tanpa ana cacat, lan bumi iki sawisé langit digawe, banjur digelar lan dijarake supaya bisa dipanggoni. Ing bumi iki Allah mbuwang macem-macem manfaat: sumber banyu kang mili, tanduran kang bisa dipangan kewan ternak, lan gunung-gunung minangka pasak supaya bumi ora gonjang-ganjing. Kabeh iku digawe Allah kanggo kepentingané manungsa lan kewan-kewané. Dadi, yen Allah bisa nggawe kabeh sing gedhe lan angel iku, mesthi luwih gampang kanggo Allah nguripaké manungsa maneh ing dina kiamat. Kabeh iku gampang banget tumrap Allah.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki nuduhake kekuasaané Allah sing tanpa wates. Yen Allah bisa nyebarake bumi lan nyiptakake langit sing gedhe, mesthi Allah uga bisa nguripaké manungsa sawisé mati.
• Bumi iki digelar lan dijarake dening Allah supaya manungsa bisa urip kepenak. Iki minangka tanda katresnané Allah marang makhluké.
• Kabeh nikmat ing bumi, kayata banyu, tanduran, lan gunung, iku saka Allah. Mula kita kudu syukur lan ora kufur marang nikmaté.
• Ayat iki ngajak manungsa mikir lan ngimani anané dina kiamat. Yen Allah wis kuwasa nggawe alam semesta, mesthi kuwasa nguripaké manungsa maneh.
• Iman marang kiamat iku dadi semangat kanggo nindakake kabecikan lan ngedohi larangané Allah, amarga saben tumindak bakal dipertanggungjawabake.