Сураи Ан-Назиат — Оят 30

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• دَحَاهَا: онро паҳн кард, густурд сохт.
• بَعْدَ ذَٰلِكَ: баъд аз он, яъне баъд аз офариниши осмон.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Худованд осмонро офарид, заминро паҳн ва густурд гардонид, то мардум дар он зиндагӣ кунанд ва аз неъматҳои он баҳраманд шаванд. Дар ин замин манфиатҳо ва рӯзӣҳои зиёдеро ҷойгир кард, чашмаҳои обро ҷорӣ сохт, гиёҳҳо ва рустаниҳоро рӯёнид, ва кӯҳҳоро чун мехҳо устувор гардонид, то заминро нигоҳ доранд. Ҳамаи ин неъматҳоро барои шумо ва чорвои шумо офарид. Офариниши дубораи шумо дар рӯзи қиёмат барои Худованд осонтар аст аз офариниши ин ҳама чизҳо, ва ҳамаи ин барои Ӯ осон ва сабук аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд тавоноии бепоён дорад ва офариниши дубораи инсонҳо барои Ӯ ҳеҷ гуна душворӣ надорад.
• Замин бо ҳамаи неъматҳояш барои инсон офарида шудааст, то ӯ дар он ба осонӣ зиндагӣ кунад ва шукри Худоро ба ҷо оварад.
• Ин оят моро ба андеша водор мекунад, ки ба неъматҳои Худованд дар замин назар кунем ва аз онҳо ба таври дуруст истифода барем.
• Қудрати Худованд дар офариниши осмону замин далели равшани рӯзи қиёмат ва ҳисоб аст, ки ҳар кас бояд ба он имон оварад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба Худованд таваккал кунем ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем, зеро Ӯ бар ҳар чиз тавоност.