Сураи Ан-Назиат — Оят 29

1. Маънои калимаҳо:

• أَغْطَشَ: торик кард, сиёҳ кард.
• ضُحَاهَا: рӯшноии он, равшании рӯз, ки бо баромадани офтоб пайдо мешавад.

1. Тафсири оят:

Худованди Таъоло дар ин оят ба яке аз нишонаҳои бузурги қудрати Хеш ишора мекунад ва мефармояд, ки шаби осмонро торик гардонид, яъне ҳангоме ки офтоб ғуруб мекунад, торикӣ фарогир мешавад, ва рӯшноии онро берун овард, яъне бо баромадани офтоб равшанӣ ва рӯз пайдо мешавад. Ин ҳама ба дастури Худо ва ба андозаи дақиқ сурат мегирад, то инсон дар рӯз кору фаъолият кунад ва дар шаб ором гирад. Ҳамин тавр, Худованд осмонро бо тамоми бузургии он бино кард ва шабу рӯзи онро ба таври муназзам ороста сохт, ки ин далели қудрати комили Ӯст бар ҳама чиз, аз ҷумла бар зинда кардани мардум пас аз марг.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки шабу рӯз ва торикиву рӯшноӣ аз нишонаҳои қудрати Худованд ҳастанд ва Ӯ бар ҳама чиз тавоно аст.
• Андеша кардан дар бораи ин падидаҳо имонро қавӣ мегардонад ва инсонро ба шукргузорӣ ба Худо водор мекунад.
• Худованд ҳаёти инсонро бо тартиби шабу рӯз осон кардааст, то мо ба Ӯ бовар кунем ва аз неъматҳояш истифода барем.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки ҳамон Зоте, ки шабу рӯзро мегардонад, метавонад мурдагонро зинда кунад ва барои ҳисоб рӯзи қиёмат ҳамаро гирд оварад.
• Бо тафаккур дар офариниши осмон ва замин, дили инсон ба ислом ва Қуръон гарм мешавад, зеро Қуръон моро ба сӯи шинохти Офаридгор ва неъматҳои Ӯ ҳидоят мекунад.