Сураи Ан-Назиат — Оят 36

1. Маънои калимаҳо:

— «بُرِّزَتْ»: ошкор карда шуд, намоиш дода шуд, барои дидан ошкор гардид.

— «الْجَحِيمُ»: оташи сӯзон, яке аз номҳои дӯзах.

— «لِمَن يَرَىٰ»: барои ҳар касе, ки мебинад; яъне барои ҳамаи бинандагон ошкору намоён гардад.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат, ки рӯзи бузург ва сахт аст, дӯзахро ошкору намоён месозанд, то ҳар бинандае онро бо чашми худ бинад. Ҳеҷ чиз аз назари касе пинҳон намонад ва ҳама онро равшану ошкор мебинанд. Ин оят баъд аз зикри нафхаи дуюм ва ҳисобу китоби аъмол меояд, ки дар он ҳар инсон амали хешро — нек ё бад — ба ёд меорад ва ба он иқрор мешавад. Он гоҳ дӯзах барои ҳамаи бинандагон ошкор гардонда мешавад, то ҳар кас онро бо чашми худ бинад ва аз он битарсад. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки ин ошкор шудан барои кофирон аст, зеро онҳо ҷои худро дар дӯзах мебинанд, вале муъминон аз он дур ва дар амон хоҳанд буд.

1. Фавоиди оят:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад аз он фирор кунад.

— Дӯзах дар он рӯз барои ҳама ошкор мешавад, пас бояд ҳар кас пеш аз расидани он рӯз ба фикри наҷоти худ бошад.

— Ин оят ба инсон таъсир мерасонад, ки амалҳои нек анҷом диҳад ва аз гуноҳу зиштӣ дурӣ ҷӯяд, то дар он рӯзи сахт дар амон бошад.

— Ин оят муҳаббат ба исломро зиёд мекунад, зеро ислом моро аз оқибати бад огоҳ мекунад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.

— Қуръон бо чунин оятҳо дили инсонро бедор мекунад ва ӯро ба сӯи тавбаву ибодат ҳидоят менамояд.