Сураи Ан-Назиат — Оят 35

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «يَوْمَ»: рӯзеро мегӯяд, яъне рӯзи қиёмат.

— «يَتَذَكَّرُ»: ба ёд меоварад, дар хотир зинда мекунад.

— «مَا سَعَىٰ»: он чи ки дар дунё кардааст, аз амалҳои нек ва бад, кӯшиш ва талоши ӯ.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи рӯзи бузурги қиёмат сухан мегӯяд, он рӯзе ки ҳамаи мардум барои ҳисоб ба пешгоҳи Худованд меоянд. Дар он рӯз инсон ҳар амалеро, ки дар дунё анҷом додааст — хоҳ нек бошад, хоҳ бад — ба ёд меоварад ва онро ба худи ӯ нишон медиҳанд. Ҳеҷ амале, хурд ё бузург, пинҳон намемонад ва ҳар кас натиҷаи кӯшишу талоши худро мебинад. Ин рӯз рӯзи ҳақиқат аст, ки пардаҳо бардошта мешаванд ва инсон воқеияти амалҳои худро равшан дарк мекунад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Инсон бояд ҳамеша дар ёд дошта бошад, ки ҳар амали ӯ сабт мешавад ва рӯзе барои он ҷавоб медиҳад.

— Ин оят моро ба некӯкорӣ ва дурӣ аз гуноҳ тарғиб мекунад, зеро медонем, ки рӯзи қиёмат ҳамаи корҳоямон ба ёд меоянд.

— Инсон бояд аз ҳар лаҳзаи умри худ барои охират истифода барад ва амалҳои некро зиёд кунад.

— Ин оят дилро нарм мекунад ва ба сӯи тавбаву ислоҳи худ мебарад, чунки ҳар кас метавонад то дами марг амали худро ислоҳ кунад.

— Ва оят ба мо меомӯзад, ки дунё гузаро аст ва ҳақиқати ҳаётӣ ҷовидон дар охират аст, пас бояд барои он рӯз омода бошем.