Сураи Ан-Назиат — Оят 37

1. Маънои калимаҳо:

— «طَغَىٰ»: аз ҳад зиёд гузашт, саркашӣ кард ва дар гумроҳӣ аз ҳадди муқарраршуда берун рафт.

1. Тафсири оят:

Пас, аммо касе ки аз ҳад гузашт ва саркашӣ кард, яъне аз фармони Худо рӯй гардонед ва ҳаёти дунёро бар охират афзал донад, ва дар куфру гумроҳӣ аз ҳадди худ берун равад, пас бешубҳа ҷойгоҳи ӯ оташи дӯзах аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Оят моро огоҳ мекунад, ки саркашӣ ва аз ҳад гузаштан дар гумроҳӣ оқибати бад дорад.

— Вақте инсон ҳаёти дунёро бар охират афзал медонад, ин боиси дур шудан аз роҳи рост мегардад.

— Оят даъват мекунад, ки ҳамеша ҳудуди Худоро риоя кунем ва аз саркашӣ парҳез намоем.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки роҳи наҷот дар итоат ба Худо ва тарҷеҳ додани охират бар дунё аст.