Surja Abese — Ajet 14

Kuptimet e fjalëve:

• Mërfu’ah (مَرْفُوعَةٍ): e ngritur lart, e lartësuar në vlerë dhe pozitë.
• Mutahharah (مُطَهَّرَةٍ): e pastër nga çdo papastërti, e ruajtur nga çdo e metë dhe shtrembërim.

Tefsiri i Ajetit:

Këto dy fjalë janë cilësi të faqeve (fletëve) në të cilat është shkruar Kur’ani Famëlartë. Ato janë të ngritura lart në vlerë dhe pozitë të lartë pranë Allahut, dhe të pastra nga çdo ndotje, mangësi, shtesë apo lëshim. Këto faqe janë të ruajtura nga duart e djajve dhe nga çdo ndërhyrje e tyre, dhe janë në dorë të engjëjve fisnikë e të devotshëm, të cilët janë të dërguar midis Allahut dhe krijesave të Tij. Ato janë të larta në pozitë dhe të pastra nga çdo e metë, duke treguar madhështinë e Kur’anit dhe lartësinë e tij mbi çdo fjalë tjetër.

Përfitimet që nxirren nga ky ajet:

1. Madhështia e Kur’anit: Ky ajet na mëson se Kur’ani është libër i lartësuar dhe i pastër, prandaj duhet ta respektojmë dhe ta nderojmë atë, duke e lexuar me nderim dhe duke vepruar sipas tij.
2. Ruajtja hyjnore: Kur’ani është i ruajtur nga Allahu nga çdo shtrembërim apo ndryshim, gjë që e bën atë udhërrëfyesin e vetëm të sigurt për njerëzimin.
3. Pastërtia shpirtërore: Ashtu siç janë të pastra faqet e Kur’anit, edhe besimtari duhet të përpiqet ta pastrojë zemrën dhe shpirtin e tij nga mëkatet dhe të metat, për t’u bërë i denjë për ta mbajtur këtë libër të shenjtë.
4. Lartësia e vlerave: Islami na mëson që vlerat e larta dhe pastërtia shpirtërore janë ato që e ngrenë njeriun pranë Allahut, ashtu siç janë ngritur faqet e Kur’anit në pozitën më të lartë.