Абаса сүрәсе — Аять 7

Сүзләрнең мәгънәләре:

• يَزَّكَّىٰ — пакьләнү, гөнаһлардан арыну, иман китереп тәүбә итү.

Аять тәфсире:

Аллаһы Тәгалә әүвәлге аятьләрдә Пәйгамбәргә (с.г.в.) гөнаһлардан пакьләнергә теләп, үзе килеп һидәят сораучы сукыр мөэмин турында әйтте. Ә хәзер инде байлардан һидәятне кире кагучы, үзен мохтаҗсыз санаучы кешегә мөнәсәбәтне бәян итә. Ул бай кеше Пәйгамбәр янына килгәндә, Пәйгамбәр аның белән сөйләшүгә мәшгуль булып, сукыр мөэминнән читкә калды. Шул уңайдан Аллаһы Тәгалә әйтә: "Ий Пәйгамбәр, сиңа нинди зарар була ул кеше пакьләнмәсә, иман китермәсә? Синең бурычың — фәкать аңа Коръәнне ирештерү. Ә аның иман китерүе яки китермәве — синең өчен һичнинди мәсъүлият түгел. Синең аның гөнаһларыннан пакьләнүенә һичнинди бәйлелегең юк. Ул иман китермәсә, бу синең өчен зарар китерми, ә аның үзенә генә зыян булачак."

Аятьтән алынган файдалар:

• Дәгъватчегә һәркемнең иман китерүе өчен борчылып, үзен гаепләү кирәкми; аның бурычы — фәкать хакны ирештерү, ә һидәят бирү — Аллаһының эше.
• Кешеләрнең дәрәҗәсе мал-мөлкәт белән түгел, ә иман һәм тәкъвалык белән үлчәнә.
• Дәгъват эшендә кешеләр арасында аерма кую дөрес түгел; бөтен кешегә бертигез мөгамәлә кылырга кирәк.
• Гыйлем һәм һидәятне кабул итү — кешенең үз файдасына, ә кире кагу — үзенә зыян.