Сураи Абаса — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

• «يَزَّكَّى»: пок шавад, аз гуноҳу куфр покиза гардад ва исломро қабул кунад.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он аст, ки Паёмбар (с) бо сарварони Қурайш машғул буд ва умедвор буд, ки онҳо исломро қабул кунанд. Дар ҳамин ҳол, Абдуллоҳ ибни Умми Мактум, ки нобино буд, омад ва аз Паёмбар (с) чизе пурсид. Паёмбар (с) рӯй гардонд ва ба ӯ таваҷҷуҳ накард. Пас Худованд ин оятро нозил кард, ки ба Паёмбар (с) мефармояд: онҳое, ки аз ҳидоят рӯй мегардонанд ва худро аз ҳақ беэҳтиёҷ мебинанд, ту барои онҳо масъул нестӣ. Агар онҳо аз куфру гуноҳ пок нашаванд, ин ба ту ҳеҷ зараре намерасонад. Вазифаи ту танҳо расонидани паём аст, на маҷбур кардани онҳо ба имон.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки даъват ба ислом бояд бо нармӣ ва ҳикмат бошад, на бо маҷбурӣ.
• Ҳар кас масъули амали худаш аст; касе барои гуноҳи дигарӣ ҷазо намебинад.
• Паёмбар (с) ва даъваткунандагон бояд ба ҳама якхела муносибат кунанд, хоҳ сарватманд бошад, хоҳ камбағал.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳадафи асосӣ расонидани ҳақ аст, на натиҷаи он.
• Худованд бандагони худро дӯст медорад ва онҳоро роҳнамоӣ мекунад, то аз гуноҳ пок шаванд ва ба ҷаннат расидани онҳо воситаи асосии даъват аст.