Сураи Ат-Таквир — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

— الجَحِيم: оташи сӯзон ва шадиди охират, ки кофирон ва гуноҳкоронро азоб медиҳад.

— سُعِّرَت: афрӯхта шуд, шуълавар гардид ва оташаш ба ниҳояти шадидатӣ расонида шуд.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат ҳангоме ки ҳамаи нишонаҳои бузург ба вуқӯъ мепайванданд, оташи дузах афрӯхта мешавад ва шуълаи он ба шиддати тамом мерасад. Ин оташ барои он омода карда мешавад, ки кофирон, мунофиқон ва гуноҳкорони сазовори азобро дар он ҷо ҷазо диҳанд. Афрӯхтани дузах дар он рӯз нишонаи он аст, ки ҳисобу китоби аъмол оғоз меёбад ва ҳар кас мувофиқи амали худ подош ё ҷазо мегирад. Ҳамон тавре ки оташи дунё барои сӯзонидан қудрат дорад, оташи дузах дар он рӯз ба амри Парвардигор ба дараҷае афрӯхта мешавад, ки ҳеҷ чиз аз шиддати он бартарӣ надорад ва ҳеҷ кас аз он гурехта наметавонад, магар касе ки Худованд ӯро бибахшояд ва аз он наҷот диҳад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро ба ёди рӯзи қиёмат ва ҳақиқати ҷовидонии охират мерасонад, ки ҳар инсон бояд ҳамеша онро дар назар дошта бошад.

— Афрӯхтани дузах нишонаи адлу инсофи Худованд аст, ки ҳеҷ гуноҳ бе ҷазо намемонад ва ҳеҷ некӣ бе подош намегузарад.

— Ин оят боиси он мегардад, ки инсон аз гуноҳу маъсият дурӣ ҷӯяд ва ба сӯи тоъату ибодат рӯй оварад, то аз оташи дузах наҷот ёбад.

— Ёдоварии дузах дили мӯъминро нарм месозад ва ӯро ба тавбаву истиғфор ва раҳматхоҳӣ аз Худованд ташвиқ мекунад.

— Ин оят ҳамчунин ба мо меомӯзад, ки раҳмати Худованд ба бандагони тоъаткор наздик аст ва ҳар кас дар дунё роҳи ростро интихоб кунад, дар охират аз ин оташ дар амон хоҳад буд.