Сураи Ат-Таквир — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

— «أُزْلِفَتْ»: наздика гардонида шуд, наздик карда шуд.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат, ки ҳамаи ҳодисаҳои бузург ба вуқӯъ мепайванданд, биҳишт ба бандагони парҳезгор наздик гардонида мешавад. Он гоҳ аҳли тақво онро аз наздик мебинанд ва барои ворид шудан ба он омода мешаванд. Ин наздикшавӣ барои онҳост, ки дар дунё аз гуноҳҳо парҳез карда, амалҳои нек анҷом додаанд. Биҳишт ҷои неъматҳои абадӣ ва хушнудии Худост, ки барои бандагони солеҳ омода шудааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки биҳишт ҳақ аст ва Худованд онро барои бандагони некӯкор омода кардааст.

— Парҳезгорӣ ва амали нек дар дунё сабаби наздик шудан ба биҳишт дар охират мегардад.

— Ин оят умедворӣ ва рағбат ба амалҳои некро дар дили инсон зиёд мекунад.

— Ҳар кас бояд дар дунё барои охирати худ тайёрӣ бинад, зеро рӯзи қиёмат ҳама чиз ба ҳақиқат ошкор мешавад.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва итоати Худованд даъват мекунад, то сазовори раҳмати Ӯ ва ворид шудан ба биҳишт гардем.