Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

• كِتَابٌ: навишта, сабтшуда.
• مَرْقُومٌ: рақамгузорӣшуда, яъне навишташудае, ки равшан ва муайян аст ва тағйир намеёбад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханон дар бораи сарнавишти некӯкорон аст. Худованд мефармояд, ки амалҳои некӯкорон дар китобе сабт шудааст, ки он навиштаи равшан ва муайян аст. Ин китоб на аз байн меравад, на кам мешавад ва на зиёд мегардад. Ҳамаи амалҳои некӯкорон дақиқ сабт шудааст ва ҳеҷ чиз аз он пинҳон намемонад. Ин китоб дар ҷои баланд ва олӣ нигоҳ дошта мешавад ва фариштагони муқарраб аз он огоҳанд. Ин сабти дақиқ нишонаи адолати Худованд аст, ки ҳеҷ амалеро беподош намегузорад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки амалҳои некӯаш ҳаргиз гум намешаванд ва дар ҷои олӣ сабт мегарданд.
• Инсонро ба некӯкорӣ ва амалҳои солеҳ ташвиқ мекунад, зеро медонад, ки ҳамаи амалҳояш сабт мешавад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва ҳамаи амалҳоро дақиқ ҳисоб мекунад.
• Инсонро ба хотири он ки ҳамаи амалҳояш сабт мешавад, ба сӯи некӯкорӣ ва покӣ ҳидоят мекунад.
• Ин оят ба мусулмонон тасаллӣ медиҳад, ки ҳатто агар дар дунё барои некӯкориашон подош нагиранд, дар охират ҳамаи амалҳояшон сабт шудааст ва подош хоҳанд гирифт.