Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

• يَوْمَ — рӯз, яъне рӯзи қиёмат.
• يَقُومُ — меистанд, ба по мехезанд.
• النَّاسُ — мардум, одамон.
• لِرَبِّ الْعَالَمِينَ — барои Парвардигори ҷаҳониён, яъне барои ҳисобу китоби Худованд.

1. Тафсири оят:

Ин оят давоми оятҳои пешина аст, ки дар онҳо Худованд одамонеро, ки дар паймона ва тарозу камӣ мекунанд, огоҳ кардааст. Дар ин ҷо мефармояд, ки онҳо бояд битарсанд аз он рӯзе, ки мардум аз қабрҳои худ зинда шуда, ба по мехезанд ва дар пеши Парвардигори тамоми ҷаҳониён барои ҳисобу китоб меистанд. Дар он рӯз ҳамаи одамон дар баробари Худованд хорӣ ва фурӯтанӣ мекунанд ва ҳеҷ кас аз ҳисоби аъмоли худ гурехта наметавонад. Ҳамаи корҳо — кам ва зиёд — ба ҳисоб гирифта мешаванд. Ин рӯз рӯзи бузург ва сахт аст, ки дар он ҳақиқати аъмоли одамон ошкор мегардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва рӯзе ҳамаи мо дар пеши Худованд ҳозир мешавем.
• Аз ин оят мефаҳмем, ки ҳисобу китоби Худованд одилона ва дақиқ аст, ҳатто амалҳои хурд низ фаромӯш намешаванд.
• Ин оят моро ба ростӣ, адолат ва амонатдорӣ дар муомила даъват мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат шармсор нашавем.
• Ёдовар мешавад, ки ҳамаи одамон дар баробари Парвардигор баробар меистанд ва ҳеҷ кас бартарӣ надорад, магар бо тақво ва амали нек.
• Ин оят дили моро ба охират ва ҳисобу китоб гарм мекунад ва моро ба сӯи адлу инсоф дар ҳаёти ҳаррӯза ҳидоят менамояд.