Сураи Аль-Мутаффифин — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

• «لِيَوْمٍ»: барои рӯзе.
• «عَظِيمٍ»: бузург, ки дорои ҳавли ва сахтиҳои азим аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи ояти пешина аст, ки дар он Худованд сарнагунии татфифкунандагон (камкунандагони паймона ва тарозу)-ро баён кардааст. Яъне онҳо бояд бидонанд, ки барои ҳисобу ҷазо дар рӯзи бузурге бархоста мешаванд. Он рӯз рӯзи қиёмат аст, ки дар он мардум барои ҳамаи аъмоли худ, аз ҷумла каму зиёд кардани паймона ва тарозу, пурсида мешаванд. Ин рӯз аз сабаби сахтиҳо, ҳавли ва ҳодисаҳои азими худ «рӯзи бузург» номида шудааст. Дар он рӯз одамон дар пеши Худованди ҷаҳониён истода, барои амалҳои хурду бузурги худ ҳисобот медиҳанд ва ҳама дар баробари Ӯ хор ва фурӯтан хоҳанд буд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳамаи аъмоли мо, ҳатто хурдтарин амалҳо, дар рӯзи қиёмат ҳисоб мешаванд.
• Ваъдаи ҷазо дар рӯзи бузург барои онҳое, ки ҳуқуқи дигаронро поймол мекунанд, нишонаи адолати комили Худованд аст.
• Ёдоварии рӯзи қиёмат ва бузургии он моро ба тақво, ростқавлӣ ва амонатдорӣ дар муомила бо одамон ҳидоят мекунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша худро дар ҳузури Худованд ҳисоб кунем ва аз ноҳақӣ дар ҳаққи дигарон бипарҳезем.
• Имон ба рӯзи қиёмат ва ҳисобот сабаби покии дил, адолат ва раҳмдилӣ дар муносибатҳои иҷтимоӣ мегардад.