Сураи Аль-Иншикак — Оят 25

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «مَمْنُون»: буридашуда, қатъшуда, камкардашуда ё он чизе, ки бо миннат ва сарзаниш ҳамроҳ бошад.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки ҳолати кофирон ва саркашонро баён мекунад. Худованд мефармояд, ки ҳамаи онҳо ба азоб гирифтор мешаванд, магар он гурӯҳе, ки ба Худо ва рӯзи охират имон овардаанд ва корҳои нек ва шоиста анҷом додаанд. Ин гурӯҳи наҷотёфта дар охират подоше доранд, ки ҳеҷ гоҳ бурида намешавад, кам намегардад ва бо миннату сарзаниш олуда намешавад. Ин подош ҷаннат аст, ки неъматҳои он абадӣ ва бепоён мебошанд. Пас, имон ва амали солеҳ сабаби асосии раҳоӣ аз азоб ва расидан ба ин подоши буриданашаванда аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят умедворӣ ва рӯҳбаландӣ мебахшад, ки ҳар кас ба Худо имон оварад ва кори нек кунад, подоши абадӣ ва бекам мегирад.
• Нишон медиҳад, ки дини ислом дини адолат ва раҳмат аст; касе бесабаб азоб намешавад ва касе беподош наме монад.
• Моро тарғиб мекунад, ки ба имон ва амали солеҳ пайваста бошем, зеро ин роҳи наҷот ва саодати ҷовидон аст.
• Мефаҳмонад, ки подоши Худо на аз рӯи ҳисобу китоби маҳдуд, балки аз рӯи фазлу карам ва бепоён аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед нашавем ва ба сӯи некӣ ва ислоҳ рӯ орем.