Сураи Аль-Иншикак — Оят 24

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «فَبَشِّرْهُم»: Пас, онҳоро хушхабар деҳ; дар ин ҷо ба маънои тамасхур ва таҳқир аст, яъне хабари бадро ба онҳо расон.
• «بِعَذَابٍ»: ба азобе, ки дарднок аст.
• «أَلِيمٍ»: дарднок, сахт ва ранҷовар.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Пайғамбари худ (с) мефармояд, ки ин кофирон ва дурӯғбаровардагонро ба азоби дардноки охират хабар деҳ. Ин «хушхабар» дар ҳақиқат тамасхур ва таҳқир аст, зеро онҳо ба ҷои имон ва итоат, ҳақро инкор карданд ва ба оёти равшани Худо саҷда накарданд. Онҳо ҳатто медонанд, ки Қуръон ҳақ аст, аммо аз саркашӣ ва кибр онро қабул намекунанд. Пас, ҷазои онҳо азоби дарднокест, ки Худо барои онҳо омода кардааст. Ин оят таҳдид ва ҳушдорест барои онҳое, ки ҳақро инкор мекунанд ва аз имон рӯй мегардонанд. Аммо касоне, ки ба Худо ва Расули Ӯ имон оварданд ва амалҳои нек карданд, барои онҳо аҷри бузург ва бекаму кост аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо одил аст ва ҳеҷ амалеро бе ҷазо намегузорад; пас, инсон бояд ба ҳақ рӯй оварад ва аз саркашӣ даст кашад.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва барои онҳое, ки бо дили кушод онро қабул мекунанд, роҳи наҷот ва саодатро нишон медиҳад.
• Имон ва амали нек аҷри бепоён дорад; ин умедворӣ ба муъминон қувват мебахшад, ки дар роҳи некӣ устувор бошанд.
• Оят огоҳӣ медиҳад, ки инкор ва кибр оқибати бад дорад, аммо тавба ва бозгашт ба сӯи Худо ҳамеша кушода аст.
• Ин ҳама нишонаи раҳмати Худост, ки одамонро тавассути Қуръон ба роҳи рост ҳидоят мекунад ва онҳоро аз азоби дарднок наҷот медиҳад.