Сураи Ат-Тарик — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «نَفْس»: ҳар як шахс ва ҷони зинда.

— «حَافِظ»: нигаҳбон, яъне фариштае, ки аъмоли бандаро сабт мекунад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол қасам ёд карда, мефармояд, ки ҳеҷ як нафас нест, магар он ки бар он нигаҳбоне аз фариштагон гумошта шудааст. Ин фаришта ҳамаи аъмоли нек ва бади инсонро дақиқ сабт мекунад ва нигаҳ медорад, то ки рӯзи қиёмат банда барои он аъмол ҳисобу китоб шавад. Яъне ҳеҷ кас аз назорати Худо берун нест ва ҳар амале, ки инсон дар дунё анҷом медиҳад, дар назди Худованд маҳфуз аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба инсон ҳушёрӣ мебахшад, ки ҳамеша худро дар назорати Худо бинад ва аз гуноҳу хатоҳо парҳез кунад.

— Боварӣ ба сабти аъмол инсонро ба сӯи некӯкорӣ ва амалҳои солеҳ ҳидоят мекунад.

— Инсон мефаҳмад, ки ҳеҷ амали некӯ ё бад беподош намемонад ва ин боиси умедворӣ ба адолати Худованд мегардад.

— Оят дилро ором месозад, ки Худо бандаро танҳо намегузорад ва ҳамеша нигаҳбони аъмоли ӯст.