Сураи Ат-Тарик — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «فَلْيَنظُرِ»: бигзор биандешад, бибинӣ бо чашми ибрат.

— «الْإِنسَانُ»: инсон.

— «مِمَّ»: аз чӣ чизе.

— «خُلِقَ»: офарида шудааст.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят инсонро даъват мекунад, ки бо чашми ибрат ва андеша бингарад, ки аз чӣ чизе офарида шудааст. Инсон бояд биандешад, ки офариниши ӯ аз як қатра оби ночиз оғоз ёфтааст, ки аз байни сулби мард ва синаи зан берун меояд. Ҳамин оби ночиз дар раҳим ҷойгир шуда, ба тадриҷ ба инсони комил табдил меёбад.

Ин андеша барои он аст, ки инсон бифаҳмад: он Зоте, ки ӯро аз ин оби ночиз офарид ва ба ин шакли зебо ва комил даровард, ҳатман қодир аст, ки ӯро пас аз марг боз ба ҳаёт баргардонад. Зеро офариниши аввалин ҳеҷ гоҳ аз эҳёи дубора душвортар нест. Ҳамчунин инсон бояд аҷзу нотавонии худро дарк кунад ва бидонад, ки ӯ аз худ чизе надорад ва ҳама чиз ба қудрати Худованд вобаста аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят инсонро ба андеша ва тафаккур дар бораи офариниши худ даъват мекунад, ки ин роҳе барои шинохти Худованд аст.

— Инсон бо андеша дар бораи оғози офариниши худ ба қудрати бепоёни Худованд пай мебарад ва ба эҳёи пас аз марг бовар мекунад.

— Ин оят инсонро аз ғурур ва худписандӣ бозмедорад ва ӯро ба фурӯтанӣ ва шинохти аҷзи худ дар баробари Худованд ҳидоят мекунад.

— Андеша дар бораи офариниш дилро нарм мекунад ва инсонро ба шукргузорӣ ва ибодати Худованд наздик месозад.