Сураи Аль-Гашия — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҷаннат»: боғи пурнеъмати абадӣ, ки Худованд барои бандагони некӯкораш омода кардааст.

— «Олия»: баланд, олӣ; ҳам баландии ҷойгиршавӣ ва ҳам баландии мартабаву мақомро дар бар мегирад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки рӯҳҳои некӯкор дар он ҷое қарор мегиранд, ки ҷои он бисёр баланд аст — ҳам аз ҷиҳати макон ва ҳам аз ҷиҳати мартабаву эътибор. Ин ҷаннат дар болотарин ҷойҳои биҳишт ҷойгир аст ва ҳеҷ чиз ба он баробар намешавад. Баландии макони он нишонаи баландии қадру манзалати сокинони он аст, зеро Худованд ҳар касро мувофиқи амалаш ҷой медиҳад. Ин неъмати бузург барои онҳоест, ки дар дунё бо тоъату ибодат ба сӯи Худо рӯ оварданд ва аз гуноҳу нофармонӣ парҳез карданд. Чунин ҷои баланд ба онҳо дода мешавад, то абадан дар фароғату хушӣ ва наздикии Парвардигор бошанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки меҳнату тоъати дунёӣ беподош намемонад ва Худованд ҷои баландро барои бандагони солеҳ омода кардааст.

— Баландии ҷаннат нишон медиҳад, ки дар охират мартабаҳо гуногунанд ва ҳар кас мувофиқи амали худ ҷой мегирад; ин ба инсон ҳавас медиҳад, ки барои мартабаи олӣ талош кунад.

— Оят дилро ба сӯи охират мекашад ва ба инсон мефаҳмонад, ки неъматҳои ҷовидонӣ аз неъматҳои гузарои дунё беҳтару бартаранд.

— Ин ваъдаи Худованд ба бандагони мутӣъ ҳавасмандӣ меорад, ки ба роҳи рост устувор бошанд ва аз дунёи фонӣ барои ҷои баланди абадӣ тайёрӣ бинанд.