Сураи Аль-Гашия — Оят 9

1. Маънои калимаҳо:

• لِسَعْيِهَا: барои кӯшишу амали худ (дар дунё).
• رَاضِيَةٌ: розӣ, хушнуд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар васфи рӯҳи муъминон дар рӯзи қиёмат аст. Гуфта мешавад, ки онҳо аз кӯшишу амалҳои некӯе, ки дар дунё анҷом додаанд, розӣ ва хушнуд мебошанд. Зеро онҳо савоби амалҳои худро дар охират дучанд ва омода дидаанд. Ҳар заҳмате, ки дар роҳи тоат ва ибодат кашидаанд, ба подоши бузург табдил ёфтааст ва ин онҳоро бағоят шодмон кардааст. Онҳо на аз амали худ пушаймонанд ва на аз подоши он ноумед, балки комилан розӣ ва хушҳоланд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки кӯшишу заҳмати дунёӣ дар роҳи некӣ ва тоат ҳеҷ гоҳ беподош намемонад.
• Ваъдаи подоши охират ба муъмин умед мебахшад ва ӯро ба амалҳои солеҳ ташвиқ мекунад.
• Розигии ҳақиқӣ дар охират ба даст меояд, вақте ки инсон самараи кӯшишҳои худро мебинад.
• Ин оят ба дили инсон оромӣ ва итминон меорад, ки ҳар захмати некӯкорона сабр ва подош дорад.
• Муъмин бояд дар дунё барои охират кӯшиш кунад, то дар он ҷо аз амали худ розӣ бошад.