سوره غاشیه — آیه 19

معانی کلمات:

• «نُصِبَت»: برافراشته شد، استوار و پابرجا گردید.

تفسیر آیه:

آیا انسانهای منکر و کافر نمیبینند که کوهها چگونه برافراشته و استوار شدهاند؟ کوهها به فرمان پروردگار، مانند میخهایی عظیم در دل زمین کوبیده شدهاند تا زمین را از لرزش و اضطراب بازدارند و آن را برای زندگی انسانها پایدار و آرام قرار دهند. این نصب و استواری کوهها، نشانهای از قدرت بیپایان خداوند و نظم شگفتانگیز آفرینش است که هر عقل سلیمی را به تفکر وامیدارد.

فواید و پیامهای آیه:

• نگاه کردن به آفرینش کوهها، دریچهای به سوی شناخت عظمت و قدرت خداوند است؛ چرا که این پدیدههای استوار و پابرجا، جلوهای از نظم و حکمت الهی در جهان هستی میباشند.
• تأمل در خلقت کوهها، انسان را به شکرگزاری در برابر نعمتهای بیشمار خداوند وا میدارد و او را به تواضع در برابر خالق توانا دعوت میکند.
• این آیه، دعوتی است به تفکر و اندیشه در نشانههای الهی که در اطراف ما قرار دارند، تا از این رهگذر، ایمان ما به خداوند و روز جزا تقویت گردد و به یاد آوریم که خدایی که کوههای سخت و عظیم را استوار کرده، بر زنده کردن مردگان و حسابرسی در قیامت نیز تواناست.