Сураи Аль-Гашия — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

— الْجِبَالِ: кӯҳҳо, баландиҳои бузурги сангин.

— نُصِبَتْ: барпо карда шуданд, устувор гардонида шуданд, рост ва собит карда шуданд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят бандагонро ба андеша ва тааммул даъват мекунад ва мефармояд: ба кӯҳҳо бингаред, ки чӣ гуна онҳо барпо ва устувор гардонида шуданд. Кӯҳҳо бо қудрати Парвардигор дар рӯи замин насб шудаанд, то заминро устувор нигоҳ доранд ва аз ларзишу изтироб боздоранд. Онҳо бо азимӣ ва сабот дар ҷои худ қарор доранд ва аз ҷои худ намеҷунбанд. Ин барпо кардан ва устуворӣ нишонаи равшани қудрат ва ҳикмати Офаридгор аст, ки инсон бояд дар он биандешад ва аз он ибрат гирад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят инсонро ба тафаккур дар офариниш даъват мекунад ва ӯро ба шинохти бузургии Худованд наздик месозад.

— Кӯҳҳо далели равшани қудрати Парвардигор ва раҳмати Ӯ ба бандагон ҳастанд, зеро заминро барои зиндагии онҳо устувор месозанд.

— Андеша дар нишонаҳои офариниш имонро дар дил қавӣ мегардонад ва инсонро ба шукргузорӣ ва ибодат тарғиб мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҷаҳони атроф пур аз далоили равшани вуҷуд ва ягонагии Худованд аст ва ҳар санг ва ҳар кӯҳ ба Ӯ шаҳодат медиҳад.