Сураи Аль-Гашия — Оят 20

1. Маънои калимаҳо:

— «سُطِحَتْ»: ҳамвор карда шудааст, паҳн гардидааст, барои роҳ рафтан ва зиндагӣ кардан мувофиқ гардонида шудааст.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол бандагони худро ба андеша ва тааммул даъват мекунад, то ба замин бингаранд, ки чӣ гуна паҳн ва ҳамвор гардонида шудааст. Замин ба гунае офарида шудааст, ки одамон метавонанд дар рӯи он бираванд, биистанд, хонаҳо бино кунанд ва зиндагии худро ба роҳ монанд. Ин ҳамвории замин аз неъматҳои бузурги Парвардигор аст, ки ба воситаи он ҳаёти инсон осон гардидааст. Ҳамчунин, ин оят далели қудрати Худованд ва дониши бепоёни Ӯст, ки ҳама чизро бо ҳикмат ва андозаи муносиб офаридааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд дар офаринишҳои Худованд андеша кунад ва аз онҳо ибрат гирад.

— Ҳамвории замин ва мувофиқ будани он барои зиндагӣ нишонаи раҳмати Худованд ба бандагонаш аст.

— Тааммул дар офаринишҳо имонро қавӣ мегардонад ва инсонро ба шукргузорӣ водор мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳама неъматҳоро аз Худованд донем ва Ӯро сипос гӯем.

— Даъват ба андеша дар бораи замин ва дигар офаринишҳо воситаи ҷалби дилҳо ба сӯи ислом ва Қуръони карим аст.