Сураи Аль-Гашия — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• تَصْلَىٰ: дохил мешавад ва аз гармии он азоб мекашад.
• نَارًا: оташ.
• حَامِيَةً: бағоят гарм ва сӯзон.

1. Тафсири оят:

Рӯзҳои қиёмат чеҳраҳои кофирон хор ва сархам хоҳанд буд, онҳо ба оташи бағоят сӯзон дохил мешаванд ва аз гармии шадиди он азоб мекашанд. Ин оташ он қадар гарм аст, ки ҳеҷ чиз ба он баробар нест ва онҳо дар он ҷовидона хоҳанд монд, то ки сазои амалҳои бади худро бибинанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки оқибати куфру инкор азоб аст ва бояд аз он парҳез кунем.
• Инсон бояд дар дунё ба некӣ ва тоат машғул шавад, то ки дар охират аз оташи дӯзах наҷот ёбад.
• Ин оят раҳмати Худовандро ба ёд меорад, ки огоҳии пешакӣ додааст, то мо тавба кунем ва ба роҳи рост баргардем.
• Ваъдаи азоб барои кофирон адолати Худоро нишон медиҳад ва моро ба ислом ва Қуръон меҳрубонтар мегардонад.