Сураи Аль-Гашия — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

• تُسْقَىٰ: об дода мешавад, нӯшонида мешавад.
• عَيْنٍ: чашма, сарчашмаи об.
• آنِيَةٍ: бағоят гарм, то дараҷаи ниҳоӣ тафсондашуда.

1. Тафсири оят:

Дар оятҳои пешина зикр шуда буд, ки рӯзҳои қиёмат чеҳраҳои кофирон хор ва залил хоҳанд буд ва ба кори сахту тоқатфарсо машғул мешаванд. Онҳо ба оташи бағоят тафсон дохил мешаванд. Ин оят мегӯяд, ки онҳоро аз чашмае менӯшонанд, ки оби он аз шиддати гармӣ ба ҷӯш омадааст ва ҳарораташ ба ниҳояти худ расидааст. Яъне онҳо дар баробари азоби оташ, азоби ташнагӣ низ мекашанд ва ҳангоми ташна шудан оберо менӯшанд, ки худаш аз оташ тафсонтар аст ва азоби онҳоро дучанд мегардонад. Ин об на фақат ташнагиро рафъ намекунад, балки дард ва азобро афзун менамояд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки оқибати инкор ва гуноҳ бағоят сахт аст ва бояд аз он бипарҳезем.
• Худованд одилу раҳим аст; Ӯ пеш аз азоб ҳушдор медиҳад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.
• Ин гуна тасвирҳои даҳшатнок моро ба сӯи тавба ва амали солеҳ ҳидоят мекунанд, то аз чунин сарнавишт эмин бошем.
• Қуръон бо тасвирҳои равшан ва таъсирбахш ҳақиқатро баён мекунад, то инсон бедор шавад ва ба сӯи некиҳо рӯй оварад.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки неъматҳои дунё ва охират танҳо аз ҷониби Худованд аст ва бояд шукргузор бошем, то ба ҷазои дардовар гирифтор нашавем.