Сураи Аль-Гашия — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

• عَامِلَةٌ (омела): коркунанда, амалкунанда.
• نَّاصِبَةٌ (носиба): хасташаванда, ранҷу заҳматкашанда, ба таъб ва машаққат афтода.

1. Тафсири оят:

Рӯзи қиёмат чеҳраҳои кофирон хор ва зор мешаванд. Онҳо дар оташи дӯзах ба корҳои сахт ва тоқатфарсо машғул мешаванд, ки онҳоро бағоят хаста ва монда мекунад. Онҳоро бо занҷирҳо мекашанд ва бо занҷирҳо бастаанд. Ин гунаҳкорон дар дунё аз ибодати Худо ва амали солеҳ гарданкашӣ карда буданд, аз ин рӯ, Худованд онҳоро дар охират ба корҳои машаққатнок дар оташи дӯзах гирифтор мекунад. Ҳарчанд онҳо дар дӯзах бисёр кор мекунанд ва азоб мекашанд, аммо ин корҳо ҳеҷ суде надоранд ва танҳо ранҷу азобро афзун мегардонанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят огоҳии ҷиддӣ барои ҳамаи мост, ки дар дунё бояд ба амалҳои солеҳ машғул шавем ва аз корҳои беҳуда ва гуноҳ канора гирем.
• Худованд одил аст: касе ки дар дунё аз итоати Ӯ саркашӣ кунад, дар охират бо азобу машаққат рӯбарӯ мешавад.
• Ин оят моро ба фикр водор мекунад, ки ҳар амали мо дар ин дунё сабт мешавад ва дар рӯзи қиёмат ҷазои худро мегирад.
• Ислом дини адолат ва ҳикмат аст; ваъдаҳои Худо ҳаққанд ва ҳеҷ кас аз ҳисоби Худо берун намеравад.
• Беҳтарин роҳи наҷот аз чунин сарнавишт, ибодати холисона ба Худованд ва амал кардан ба дастуроти Қуръони Карим аст.