Surat Al-Fajr — Ayat 13

1. Tembung-tembung sing perlu dijlentrehake:

• فَصَبَّ (fashabba): tegesé "banjur ngesokake" utawa "nyemburakake".
• سَوْطَ (sautha): asliné tegesé "pecut", nanging ing kene dadi kiasan kanggo "siksa" utawa "paukuman".
• عَذَابٍ ('adzaabin): tegesé "siksa" utawa "paukuman".

1. Tafsir ayat:

Allah SWT nyritakake bab para umat sing biyèn padha nindakake kedhaliman lan gawé rusak ing bumi. Wong-wong iki wis ngluwihi wates, padha tumindak sewenang-wenang, lan ora nggatekake dhawuhing Allah. Mulané, Allah banjur ngesokake paukuman sing abot banget marang wong-wong mau. Paukuman iki ora mung siji warna, nanging macem-macem lan nglalekake. Allah ngrusak lan nyirnakake wong-wong mau saka bumi, nganti ora ana tilasé.

Ing ayat iki, tembung "sawth" (pecut) dipigunakaké minangka kiasan, kanggo nggambaraké yèn siksa sing ditibakaké marang wong-wong mau iku abot lan nglarani banget, kaya déné pecut sing nggebugi awak. Iki nuduhake yèn Allah iku Maha Kuwasa lan ora bisa dilawan. Sapa waé sing tumindak angkuh lan gawé rusak ing bumi, mesthi bakal ngrasakaké paukumané Allah, sanajan diwènèhi wektu sedhéla kanggo mratobat.

1. Faedah sing bisa dijupuk:

• Ayat iki ngélingake marang kita yèn Allah iku adil lan ora bakal nglirwakake kedhaliman. Sapa sing tumindak ala, mesthi bakal nampa piwales.
• Kita kudu tansah ngati-ati lan ora tumindak sewenang-wenang marang wong liya, amarga Allah iku Maha Mirsani.
• Ayat iki uga nuduhake yèn Allah iku Maha Kuwasa; ora ana sing bisa lolos saka paukumané yèn wis dadi kersané.
• Nanging, kita uga kudu ngerti yèn Allah iku Maha Welas lan Maha Asih. Sadurungé ngetokaké paukuman, Allah isih mènèhi wektu kanggo mratobat lan bali menyang dalan sing bener.
• Mulané, ayo padha tansah ngupaya dadi wong sing taat marang Allah, nindakake kabecikan, lan nyingkiri tumindak ala, supaya ora kalebu ing golongané wong-wong sing kena siksa.