Suurah Al-Fajr — Aayad 13

Macnaha Erayada:

• فَصَبَّ: Ku daadiyay, ku shubay si xoog leh.
• سَوْطَ عَذَابٍ: Nooc ka mid ah cadaab daran oo lagu garaaco sida faash (jeedal) lagu garaaco.

Tafsiirka:

Markaas ayaa Eebahaa (nabiyow) ku daadiyay korkooda cadaab daran oo aad u xanuun badan, isagoo uga yeelay adduunka iyo aakhiroba ciqaab wax ka ba'an. Kuwani waa dadkii xadgudbay oo ku kibray dhulka, waxayna ku falaan fasaad iyo dulmi badan. Markay xadgudubkoodu dhammaaday, ayaa Eebbe ku soo dejiyay korkooda belaayo iyo halaag isugu jira, sida faash cadaab ah oo lagu garaaco, isagoo wada baabbi'iyay oo ka dhigay wax la dhammeeyay. Eebbe waa mid u darban dadka dulmiga ah, uma degdego ciqaabta, laakiin markay timaaddo waxba kama haro.

Faa'iidooyin laga qaato aayadda:

1. Dulmigu iyo kibirtu waxay leeyihiin cawaaqib xun, Eebbe waa kan u daran ciqaabta dadka xadgudba.
2. Eebbe uma degdego ciqaabta, laakiin marka uu qabto, qabashadiisu waa mid xoog leh oo aan waxba ka baxsan karin.
3. Aayadani waxay ku digaysaa in aan ka fogaanno fasaadka iyo dulmiga dhulka, waxayna ku boorrinaysaa in aan ku camalno caddaaladda iyo wanaagga.
4. Waxay ku xoojisaa iimaanka in Eebbe yahay Ilaaliyaha cadaaladda, isagoo ciqaabaya kuwa xumaanta fala, taasoo dadka ku dhiirrigelisa inay ku socdaan waddada toosan oo ay u dhowaadaan Eebbe.