Сураи Аль-Фаджр — Оят 6

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• أَلَمْ تَرَ: Оё надидӣ? — ин ибора барои ҷалби таваҷҷуҳ ва таъкид истифода мешавад ва маънои он аст: оё хабар надодӣ ва нафаҳмидӣ?
• عَاد: Од — номи қабилае аз қавмҳои қадим, ки ба падари худ Од нисбат дода шудааст. Онҳо дар сарзамини Аҳқоф зиндагӣ мекарданд ва мардуми қавӣ ва тануманд буданд.

1. Тафсири оят:

Парвардигор ба Паёмбари худ (с) муроҷиат карда, мепурсад: оё надидӣ ва огоҳ нашудӣ, ки Парвардигори ту бо қавми Од чӣ гуна муомила кард? Од қавми Ҳуд (а) буданд. Вақте ки Ҳуд (а) онҳоро ба сӯи ягонагӣ ва ибодати Худои ягона даъват кард, онҳо ӯро дурӯғгӯ шумориданд ва аз фармони ӯ сар тофтанд. Онҳо мардуми неруманд ва тануманд буданд, биноҳои баланд ва қасрҳои устувор доштанд, ки мисли онҳо дар шаҳрҳо дида намешуд. Аммо ин қувват ва азимӣ онҳоро аз азоби Худо нараҳонид. Парвардигор онҳоро ба сабаби такзиб ва саркашиашон ба азоби сахт гирифтор кард ва тамоман нест шуданд. Ин оят барои мардуми Макка ва ҳамаи наслҳои баъдӣ ибратест, то бидонанд, ки ҳар қавме, ки паёмбари Худоро дурӯғ шуморад ва аз роҳи ҳақ рӯй гардонад, оқибати онҳо ҳамон гуна хоҳад буд, ки бо қавми Од шуд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Қуръон таърихи қавмҳои гузаштаро барои ибрат ва огоҳӣ ба ёд меорад, то инсон аз сарнавишти онҳо панд гирад ва аз роҳи нодуруст канора гирад.
• Қудрати Худо болотар аз ҳар қуввату неруи инсонӣ аст; ҳеҷ қавме наметавонад аз азоби Ӯ бигрезад, агар саркашӣ кунад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба паёмбарон ва рисолати илоҳӣ эҳтиром гузорем ва аз такзиби онҳо парҳез кунем.
• Қуръон китоби панд ва ҳидоят аст; хондани он ва андеша кардан дар бораи он дилро равшан ва ақлро бедор мекунад.
• Ислом даъвати раҳмат ва огоҳист, на даъвати азоб; Худо пеш аз азоб бо паёмбарон ҳушдор медиҳад, то мардум тавба кунанд ва ба роҳи рост баргарданд.