Сураи Аль-Фаджр — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

• Ирам: номи қабила ё ҷадди бузурги қавми Од, ки ба ӯ нисбат дода мешаванд.
• Зотил-ъимод: соҳиби сутунҳо; яъне шаҳру биноҳои баланди худро бар сутунҳои бузург бардошта буданд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят қавми Одро ёдовар мешавад, ки онҳо фарзандони Ирам буданд — қабилае номдор ва пурқувват. Онҳо дорои биноҳои баланд ва муҳташам буданд, ки бар сутунҳои азим бардошта шуда буданд. Ин биноҳо нишонаи қудрат, сарват ва тамаддуни онҳо буданд. Қавми Од аз ҷиҳати қомат, қувват ва нерӯ низ дар замонҳои худ монанди надоштанд ва дар тамоми сарзаминҳо бо азимӣ ва тавоноӣ шинохта мешуданд. Ҳамин бузургӣ ва қудрати онҳо сабаб шуд, ки ба худписандӣ ва гардункашӣ гирифтор шаванд ва паёмбари худ Ҳуд (алайҳис-салом)-ро дурӯғгӯ хонанд. Пас Худованд онҳоро бо азобе сахт нест кард, то ибрате барои дигарон бошанд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки қудрат, сарват ва тамаддуни инсонӣ то вақте ки бо имон ва шукр ҳамроҳ набошад, наметавонад ӯро аз азоби Худо наҷот диҳад.
• Қавми Од намунаи он аст, ки чӣ гуна як уммати бузург бо гардункашӣ ва инкор нобуд шуд; ин боиси ибрат гирифтан ва фурӯтанӣ дар баробари Худованд мегардад.
• Худованд таърихи умматҳои гузаштаро барои мо нақл мекунад, то мо аз сарнавишти онҳо панд гирем ва ба роҳи рост қадам гузорем.
• Ин оят моро ба ёд меорад, ки неъматҳои дунё имтиҳонанд; бояд онҳоро дар роҳи некӣ ва ризои Худо истифода барем.
• Қуръон бо зикри саргузашти ақвоми пешин дилҳоро ба имон ва тавба наздик месозад ва муҳаббати бандаро ба Худованди меҳрубон зиёд мекунад.