Сураи Аль-Фаджр — Оят 5

1. Маънои калимаҳои эҳтиёҷ ба шарҳ:

• هَلْ: оё.
• ذَٰلِكَ: он чизе, ки зикр шуд (яъне қасамҳои зикршуда).
• قَسَمٌ: савганд, қасам.
• لِّذِي حِجْرٍ: барои соҳиби ақл; «ҳиҷр» дар луғат ба маънои ақл ва хирад аст, ки инсонро аз корҳои номатлуб бозмедорад.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар оятҳои пеши ин сура ба чанд чизе савганд ёд кардааст: ба вақти субҳ, ба даҳ шаби аввали моҳи зулҳиҷҷа ва он чи дар онҳо аз ибодат ва амалҳои нек ҷамъ мешавад, ба ҳар ҷуфт ва тоқ, ва ба шаб ҳангоме ки меравад ва торикӣ меорад. Пас аз ин савгандҳои бузург, Худованд мепурсад: оё дар ин савгандҳо барои соҳиби ақл ва хирад басанда аст? Яъне оё ин қасамҳо барои касе, ки ақл дорад, кофӣ нест, ки ӯро боздорад аз ғафлат ва водорад ба андеша дар бораи оятҳо ва нишонаҳои қудрати Худо? Ин оят даъват аст ба тафаккур ва ибрат гирифтан аз ин савгандҳои илоҳӣ, то инсон ба бузургии Парвардигор пай барад ва ба роҳи рост ҳидоят шавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят инсонро ба андеша ва тафаккур дар бораи оятҳои Худо даъват мекунад, то аз ғафлат бедор шавад.
• Нишон медиҳад, ки савгандҳои Худованд ба чизҳои бузург ва муҳим ҳикмат доранд ва барои соҳибони ақл ибратбахшанд.
• Инсонро тарғиб мекунад, ки ақли худро ба кор гирад ва дар офариниш ва нишонаҳои Парвардигор биандешад.
• Мефаҳмонад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва панд аст ва барои касе, ки ақл дорад, роҳнамои равшан аст.
• Инсонро ба сӯи ибодат ва амалҳои нек дар вақтҳои муборак, монанди даҳ шаби аввали зулҳиҷҷа ва вақти субҳ, ташвиқ мекунад.