Surja Et-Teube — Ajet 110

Kuptimet e fjalëve:

• Rîbeh (رِيبَةً): dyshim, hamendje dhe hipokrizi.
• Tekatta'a kulûbuhum (تَقَطَّعَ قُلُوبُهُمْ): do të thotë që zemrat e tyre të copëtohen nga vdekja, vrasja, ose nga pendimi i thellë dhe frika nga Zoti.

Tefsiri i Ajetit:

Ajeti i nderuar vazhdon të flasë për xhaminë që hipokritët e ndërtuan për të dëmtuar besimtarët dhe për të mbjellë përçarje, e cila u shemb me urdhër të Pejgamberit (salallahu alejhi ve sel-lem). Zoti i Lartësuar na tregon se ndërtesa e tyre nuk do të pushojë së qeni burim dyshimi dhe hipokrizie në zemrat e tyre, përderisa ata janë gjallë. Ajo mbetet si një njollë e zezë në zemrat e tyre, duke u kujtuar atyre poshtërsinë e veprës së tyre, derisa zemrat e tyre të copëtohen – qoftë me vdekje, me vrasje, ose me pendim të sinqertë që i pastron nga dyshimi dhe hipokrizia. Ata mendonin se ndërtimi i tyre ishte vepër e mirë, por në realitet ishte burim i ligësisë dhe dënimit. Zoti i Lartësuar e di plotësisht qëllimin e tyre të keq dhe atë që fshehin në zemrat e tyre, dhe Ai është i Urtë në gjykimin e Tij, sepse urdhëroi që ajo ndërtesë të shkatërrohej për të zhdukur simbolin e përçarjes dhe për të pastruar tokën nga papastërtia e hipokrizisë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ndërtesat që ngrihen mbi hipokrizi dhe përçarje nuk kanë bekim dhe mbeten burim shqetësimi për ndërtuesit e tyre, edhe nëse duken të bukura nga jashtë.
2. Sinqeriteti ndaj Zotit në çdo vepër është kusht për pranimin e saj; çdo vepër që bëhet për dëmtim të muslimanëve është e dënuar në këtë botë dhe në botën tjetër.
3. Dituria e Zotit përfshin gjithçka, qoftë të fshehtë apo të hapur, dhe Urtësia e Tij kërkon që Ai të vendosë drejtësi ndaj atyre që kurdisin të keqen.
4. Pendimi i sinqertë dhe kthimi te Zoti i pastron zemrat nga dyshimi dhe hipokrizia, dhe është shkak për falje dhe mëshirë.
5. Islami kujdeset për pastërtinë e zemrave dhe unitetin e muslimanëve, dhe për këtë arsye urdhëroi shkatërrimin e çdo ndërtese që mbjell përçarje dhe dëmton bashkësinë.