Сураи Аш-Шамс — Оят 5

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• السَّمَاءِ: Осмон — ҳама чизе, ки болои сари мост ва онро ситорагон, сайёраҳо ва дигар офаридаҳо пур кардаанд.
• مَا: Дар ин ҷо ба маънои «Он Зоте, ки» меояд, на ба маънои «чизе, ки». Яъне «ва Он Зоте, ки онро бино кард».
• بَنَاهَا: Онро бино кард, сохт, офарид ва устувор гардонд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба осмони бузург қасам ёд мекунад ва ба Он Зоти Пок, ки ин осмони азимро бино кардааст. Осмон бо ҳамаи баландиҳо, васъат ва зебоии худ, бо он сохтмони муҳками худ, ки ҳеҷ нуқсоне надорад, аз қудрати бепоёни Парвардигор хабар медиҳад. Аллоҳ ба ин сохтмони азим қасам мехӯрад, то таваҷҷуҳи инсонро ба бузургии офариниш ва қудрати Холиқ ҷалб кунад. Ҳар касе ба осмон нигарад ва дар он андеша кунад, мебинад, ки он бо тамоми бузургӣ ва мураккабии худ беҳеҷ сутун ва беҳеҷ нуқсоне устувор истодааст. Ин ҳама далели он аст, ки онро Зотеи доно ва тавонманде бино кардааст, ки ҳеҷ чиз аз қудрати Ӯ берун нест.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят инсонро ба андеша дар бораи офариниши осмон даъват мекунад, то бузургии Холиқро бишносад ва ба Ӯ имон оварад.
• Осмони азим бо тамоми сохтмони муҳками худ далели он аст, ки ин ҷаҳон беҳуда ва бемақсад офарида нашудааст.
• Қасами Аллоҳ ба офаридаҳои бузурги Худ нишон медиҳад, ки ин офаридаҳо аҳамияти бузург доранд ва инсон бояд дар онҳо тафаккур кунад.
• Ин оят дили инсонро ба шинохти Парвардигори меҳрубон наздик мекунад ва ӯро ба шукргузорӣ ва ибодат тарғиб менамояд.
• Ҳар касе, ки ба осмон менигарад ва дар бораи он андеша мекунад, дарк мекунад, ки дар ин ҷаҳон низоми аҷоибе ҳукмфармост, ки танҳо аз ҷониби Зоти донои тавонманди идора мешавад.