Сураи Аш-Шамс — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

• الأَرْضِ: замин.
• مَا: дар ин ҷо ба маънои "он чизе ки" ё "касе ки" омадааст ва ба Парвардигор ишора мекунад.
• طَحَاهَا: онро паҳн кард, густурд сохт.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол ба замин савганд ёд мекунад ва ба Зоте, ки онро паҳн ва густурд гардонидааст. Ин паҳнкунӣ ва густурдии замин аз бузургтарин неъматҳои Худост, то инсонҳо бар рӯи он зиндагӣ кунанд, бино созанд, кишту кор намоянд ва роҳҳои зиндагиро паймоянд. Савганд ба замин ва паҳнкунии он, диққати инсонро ба бузургии офариниш ва қудрати Парвардигор ҷалб мекунад, то биандешад, ки ин ҳамаро кӣ ба ин шакли муназзам ва мувофиқ барои зиндагии ӯ омода кардааст. Ҳамин гуна савгандҳои пайдарпай дар аввали сура барои он аст, ки инсон ба масъулияти худ дар ин ҷаҳон бештар таваҷҷуҳ кунад ва бидонад, ки ҳамаи ин неъматҳо аз ҷониби Худои ягона аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Замин ва паҳнкунии он нишонаи равшани қудрат ва раҳмати Худованд аст, ки барои зиндагии инсон муҳайё шудааст.
• Ин оят инсонро ба шукргузорӣ ва қадрдонии неъматҳои Худо даъват мекунад.
• Андеша дар бораи офариниши замин ва ҳикмати он дилро ба имон ва муҳаббат ба Парвардигор наздиктар мекунад.
• Савгандҳои Қуръон ба офаринишҳои бузург, инсонро ба тафаккур ва дарки азимии Худои Мутаъол ҳидоят мекунад.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба замин ҳамчун амонат нигоҳ кунем ва аз он ба некӣ истифода барем.