سوره شمس — آیه 5

معانی کلمات:

• السَّمَاءِ: آسمان، به معنای آسمان ظاهری که بر فراز ماست.
• مَا بَنَاهَا: "ما" در اینجا میتواند به معنای "آنکه" باشد (یعنی خدایی که آن را بنا کرد) یا مصدری به معنای "بناء" (ساختن و بنا کردن). در هر دو صورت، منظور قسم به آسمان و بنای محکم و استوار آن است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه به آسمان و بنای باشکوه آن سوگند یاد میکند. آسمان با آن عظمت و ارتفاعش، بدون هیچ ستونی که دیده شود، برپا ایستاده است. بنای آسمان چنان محکم و منظم است که نشانهای از قدرت بیپایان خالق آن است. این سوگند، توجه انسان را به نظم شگفتانگیز جهان هستی جلب میکند و یادآور میشود که همانگونه که آسمان با این استواری و زیبایی آفریده شده، خدایی که چنین بنایی را برپا داشته، بر همه چیز تواناست و حساب و کتاب دقیقی در کار اوست. این آیه در ادامه سوگندهای پیاپی ابتدای سوره، انسان را به تفکر در آفرینش دعوت میکند تا از این طریق به عظمت خالق پی ببرد و در برابر او خاشع شود.

فواید و پیامهای آیه:

• شناخت عظمت خداوند: نگاه به آسمان و بنای بیعیب آن، انسان را به یاد قدرت و علم بینهایت خداوند میاندازد و ایمان او را تقویت میکند.
• دعوت به تفکر: قرآن کریم انسان را به اندیشیدن در آفرینش آسمان فرا میخواند تا از دل این تفکر، به یقین برسد و در مسیر بندگی گام بردارد.
• امید و آرامش: کسی که بداند خدایی که آسمان را اینگونه استوار آفریده، تدبیر امور او را نیز بر عهده دارد، دلش آرام میشود و به رحمت و حکمت الهی امیدوار میگردد.
• اهمیت نظم و استواری: بنای محکم آسمان، الگویی برای انسان است تا در کارها و زندگی خود، نظم، دقت و استواری را پیشه کند و از سستی و بیبرنامگی بپرهیزد.