Сураи Аш-Шамс — Оят 4

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «يَغْشَاهَا»: онро мепӯшад ва фаро мегирад; дар ин ҷо «ҳо» ба замин ё ба офтоб бармегардад, яъне шаб заминро фаро мегирад ё офтобро мепӯшад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло ба шаб қасам ёд мекунад, он гоҳ ки торикии худро паҳн карда, рӯи заминро мепӯшад ва ҳама чизро торик мегардонад. Ин шаб аст, ки пас аз рафтани равшании рӯз меояд ва оромиш ва сукуни тамоми махлуқотро ба бор меорад. Ҳамчунин гуфта шудааст, ки шаб он вақт офтобро мепӯшад, ки ғуруб мекунад ва аз назар пинҳон мешавад. Ин қасам ба андозаи бузургии шаб ва нишонаҳои қудрати Парвардигор ишора мекунад, зеро пайдоиши шаб ва рӯз бо ҳисоби дақиқ ва тартиби муайян аз нишонаҳои равшани ягонагии Аллоҳ аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

— Шаб ва рӯз бо навбат омадани худ далели вуҷуди Офаридгори доно ва тавоно аст, ки ҳама чизро бо ҳикмат идора мекунад.

— Торикии шаб барои оромиш ва истироҳати инсонҳо неъмати бузург аст ва бояд ба ин неъмат шукр гузорем.

— Қасамҳои Аллоҳ ба махлуқоташ нишон медиҳад, ки инҳо аҳамияти бузург доранд ва мо бояд дар бораи онҳо андеша кунем.

— Ин оят моро ба тафаккур дар бораи тартиби олами офариниш ва шинохти бештари Парвардигор ҳидоят мекунад, ки ин худ роҳи наздикшавӣ ба ислом ва муҳаббат ба Қуръони Карим аст.