Сураи Аль-Лейль — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

— «إِنَّ»: ҳарф таъкид аст, яъне «бешубҳа, ҳамоно».

— «عَلَيْنَا»: бар мо, вазифаи Мо.

— «لَلْهُدَىٰ»: албатта ҳидоят, роҳнамоӣ ба роҳи рост.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят бо таъкид мефармояд, ки нишон додани роҳи ҳидоят ва равшан сохтани роҳи рост аз ҷониби Ӯ вазифа ва лутфест бар бандагон. Яъне Худо бо ҳикмати худ роҳи ҳақро аз роҳи ботил ҷудо ва ошкор месозад, то инсон бо ихтиёри худ роҳи дурустро интихоб кунад. Ин раҳнамоӣ ба маънои он аст, ки Худованд роҳи расидан ба Худ ва биҳиштро нишон медиҳад ва роҳи гумроҳиро низ равшан месозад, то ҳуҷҷат бар мардум тамом шавад. Ҳамчунин дар ин оят ишорае ҳаст ба он ки ҳокимияти ҳаёти дунё ва охират танҳо аз они Худост ва Ӯ ҳақ дорад роҳи рост ва каҷро муайян кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Худованд бандагони худро бераҳнамо намегузорад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад, ки ин нишонаи меҳрубонии Ӯст.

— Ҳидоят аз ҷониби Худо омода аст, вале инсон бояд бо ихтиёри худ онро қабул кунад ва дар роҳи рост қадам гузорад.

— Ин оят моро ба шукргузорӣ ва эътимод ба Худо даъват мекунад, зеро Ӯ роҳи ҳақро равшан сохтааст.

— Доим бояд аз Худо ҳидоят ва собитқадамӣ дар роҳи рост бихоҳем, чунки ҳақиқати роҳ танҳо аз ҷониби Ӯ равшан мешавад.

— Ин оят дили инсонро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро Қуръон худи ҳамон роҳнамоии Худост, ки дар ин оят зикр шудааст.