Сураи Аль-Лейль — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

• يُغْنِي — яъне фоида мерасонад, наҷот медиҳад, аз ҳоҷат бароварда мекунад.
• تَرَدَّى — аслан маънои "афтодан" аст; дар ин ҷо маънои ба оташи дӯзах афтодан ва ҳалок шуданро дорад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки он шахси бахил ва худписанде, ки молу сарваташро дар роҳи Худо сарф накард ва аз подоши Парвардигораш беэҳтиёҷӣ кард, ҳангоме ки ба оташи дӯзах афтод ва ҳалок шуд, молу сарваташ ҳеҷ гуна фоида ва наҷоте ба ӯ намерасонад. Он чизе, ки ӯ бо бахилӣ ҷамъ карда буд, на метавонад азобро аз ӯ дур кунад ва на метавонад ӯро аз оташ бираҳонад. Дар он рӯз ҳеҷ моле, ҳеҷ сарвате ва ҳеҷ қудрате ба кор намеояд, балки танҳо амали солеҳ ва имон аст, ки инсонро наҷот медиҳад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

• Ин оят ба инсонҳо ёдоварӣ мекунад, ки молу сарвати дунё чизе нест, ки ба онҳо такя кунанд; он наметавонад дар рӯзи қиёмат аз азоби Худо наҷот диҳад.
• Инсон бояд пеш аз марг ва пеш аз он ки ба ҳисобу китоб кашида шавад, дар роҳи Худо сарф кунад ва аз бахилӣ дурӣ ҷӯяд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати аслӣ имон ва амали солеҳ аст, на ҷамъоварии молу дунё; зеро дунё гузаро аст ва охират ҷовидон аст.
• Ин оят инсонро ба тафаккур водор мекунад, ки ҳар чизе, ки дар дунё дорад, рӯзе тарк хоҳад кард ва танҳо амалаш бо ӯ хоҳад монд.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки бахилӣ ва худписандӣ сабаби ҳалокат аст ва саховат дар роҳи Худо сабаби наҷот ва саодат дар охират мегардад.