Сураи Аль-Лейль — Оят 13

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• الْآخِرَةَ: Ҳаёти охират — ҷаҳоне, ки баъд аз марг ва рӯзи қиёмат меояд.
• الْأُولَىٰ: Ҳаёти дунё — ҷаҳони ҳозира, ки пеш аз охират аст.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят хабар медиҳад, ки ҳар ду ҷаҳон — дунё ва охират — танҳо аз они Ӯст ва Ӯ бар ҳар ду ҳукмрон аст. Ҳаёти дунё ва охират дар дасти тасарруфи Худованд қарор доранд ва Ӯ дар онҳо ҳар гуна ки бихоҳад, тасарруф мекунад. Ҳеҷ кас дар ин ду сарзамин шарик ва ҳамтои Ӯ нест. Ӯст, ки ба ҳар кас дар дунё ва охират он чизеро, ки бихоҳад, ато мекунад ва ҳеҷ кас наметавонад ба иродаи Ӯ монеъ шавад. Ин оят ба бандагон мефаҳмонад, ки ҳамаи корҳо ба дасти Худованд аст ва Ӯ бар ҳама чиз тавоно аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё ва охират ҳар ду аз они Худованд аст ва Ӯ бар ҳар ду тасарруф мекунад.
• Боварӣ ба ин ҳақиқат дили инсонро ором мекунад, зеро медонад, ки ҳамаи корҳо дар дасти Худованди Ҳаким аст.
• Ин оят моро ба таваккул ба Худованд ва талаб кардани ризои Ӯ дар ҳар ду ҷаҳон ташвиқ мекунад.
• Фаҳмидани он, ки охират низ аз они Худованд аст, моро ба омодагӣ барои он ҷаҳон ва анҷом додани амалҳои нек ҳидоят мекунад.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳеҷ чиз аз доираи қудрати Худованд берун нест ва Ӯ метавонад ба ҳар кас дар дунё ва охират он чизеро, ки салоҳ донад, ато кунад.