Сураи Аз-Зальзаля — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

• مِثْقَالَ ذَرَّةٍ — вазни зарраи хеле хурд, яъне мисли вазни мӯрчаи хурд ё ғубори нодидагирӣ.
• شَرًّا — бадӣ, амали бад.
• يَرَهُ — онро мебинад, яъне натиҷа ва ҷазои онро дар рӯзи қиёмат мебинад.

1. Тафсири оят:

Ин оят давоми ояти пешина аст, ки дар он гуфта шудааст: ҳар кас ба андозаи заррае некӣ кунад, онро мебинад. Акнун дар ин оят мефармояд: ҳар кас ба андозаи заррае бадӣ кунад ҳам, онро мебинад. Яъне ҳеҷ амале, чи хурд ва чи калон, аз ҳисоби инсон гум намешавад. Ҳатто агар амали бад ба андозаи вазни мӯрчаи хурд бошад, инсон ҷазои онро дар рӯзи қиёмат хоҳад дид. Ин оят нишон медиҳад, ки ҳисоби Худованд дақиқ ва одилона аст ва ҳеҷ чиз аз назари Ӯ пинҳон намемонад. Ҳамчунин дар тафсирҳо омадааст, ки муъмин тамоми некиҳояшро дар охират мебинад, аммо кофир дар охират некие намебинад, зеро некиҳои ӯ дар дунё дода шудаанд. Ба муъмин низ баъзе гуноҳҳои хурдаш дар дунё тавассути балоҳо, бемориҳо ва монанди онҳо ҷуброн карда мешавад, то дар охират пок бимонад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ҳатто амалҳои хурду ночизро сабук нашуморем, зеро ҳар як амал дар пеши Худованд арзиш дорад.
• Инсон бояд ҳамеша аз амалҳои бад, ҳатто агар хеле хурд бошанд, парҳез кунад, чунки онҳо низ сабт мешаванд.
• Ин оят умедворӣ мебахшад, ки некиҳои хурд ҳам беподош намемонанд ва инсонро ба некӣ кардан ташвиқ мекунад.
• Адолати Худовандро нишон медиҳад, ки ҳеҷ амале аз ҳисоб берун намеравад ва ҳар кас натиҷаи амали худро хоҳад дид.
• Ин оят моро ба муҳосибаи нафс ва омодагӣ ба рӯзи қиёмат даъват мекунад, то ҳар як амали худро бо тарозуи шариат баррасӣ кунем.