Сураи Аз-Зальзаля — Оят 7

1. Маънои калимаҳо:

— «مِثْقَالَ ذَرَّةٍ»: вазни заррае хеле хурд, ки ба вазни мӯрчаи хурд монанд аст; яъне камтарин андозаи амал.

— «يَرَهُ»: онро мебинад, яъне натиҷа ва подоши он амалро дар пеши худ мебинад.

1. Тафсири оят:

Ин оят баён мекунад, ки ҳеҷ амале, ҳатто агар ба андозаи заррае хурд бошад ҳам, беподош намемонад. Ҳар кас амали некеро ба андозаи камтарин чиз анҷом диҳад, подоши онро дар охират мебинад, ва ҳар кас амали бадеро ба ҳамон андоза содир кунад, ҷазои онро мебинад. Ин оят ба инсон мефаҳмонад, ки дар назди Худованд ҳеҷ кори хайру шар ночиз нест ва ҳамаи аъмол сабт ва ҳисоб мешаванд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ амали некро хурд нашуморем ва онро анҷом диҳем, зеро шояд ҳамон амали хурд сабаби раҳмат ва савоби бузург гардад.

— Ҳеҷ гуноҳеро низ хурд нашуморем, зеро амали бад ҳатто агар кам бошад ҳам, дар рӯзи қиёмат ҳисоб мешавад.

— Ин оят умед ва рағбатро дар дили инсон зиёд мекунад, ки бо амалҳои хурди нек метавонад ба подоши Худо умедвор бошад.

— Ҳисоби дақиқи аъмол дар рӯзи қиёмат адолати Парвардигорро нишон медиҳад ва инсонро ба некӯкорӣ ва парҳезгорӣ тарғиб мекунад.