სურა ალ-არაფი pdf

ალიფ ლაამ მიიმ საად

წიგნი, (რომელიც) ჩამოგეგზავნა შენ (ო მოციქულო) [ყურანი] — ნუ იქნება შენს გულში შევიწროება [ეჭვი] მის შესახებ! — რათა ამით გააფრთხილო (ადამიანები) (ალლაჰის სასჯელის შესახებ) და რომ ის იყოს შეხსენება მორწმუნეთათვის.

მიჰყევით იმას, რაც ჩამოგეგზავნათ თქვენი უფლისგან, და ნუ მიჰყვებით მის ნაცვლად (სხვა) მფარველებს [შაიტნებს, მონაზვნებსა და მწიგნობრებს]. (და რა) ცოტა ისმენთ შეგონებებს!

და რამდენი დასახლება გავანადგურეთ ჩვენ! მოვიდა მათზე ჩვენი რისხვა [სასჯელი] ღამის ძილის დროს ან როცა ისინი ისვენებდნენ (დღისით).

და მათი ძახილი, როცა მათზე მოდიოდა ჩვენი რისხვა [სასჯელი], მხოლოდ ის იყო, რომ ისინი ამბობდნენ: «ჭეშმარიტად, ჩვენ ვიყავით ან უსამართლონი!»

და აუცილებლად ვკითხავთ მათ, ვისთანაც გაგზავნილნი იყვნენ (ალლაჰის მოციქულები), და აუცილებლად ვკითხავთ გაგზავნილებს [მოციქულებსაც].

და აუცილებლად მოვუყვებით მათ [ყველა ქმნილებას] ცოდნით; და (მართლაც) ჩვენ არ ვყოფილვართ დაუსწრებელნი!

და სასწორი (ადამიანთა საქმეებისა) იმ დღეს იქნება ჭეშმარიტი [ზუსტი და სამართლიანი]; და ვისაც მისი სასწორი მძიმე ექნება (კეთილი საქმეებით), ისინი იქნებიან წარმატებულნი,

ხოლო ვისაც სასწორი (საქმეებისა) (იქნება) მსუბუქი, ისინი ზარალს მიაყენებენ საკუთარ თავს იმის გამო, რომ უსამართლოდ ექცეოდნენ ჩვენს ნიშნებს (აიათებს).

და უკვე დაგამკვიდრეთ თქვენ (ო, ადამიანებო) დედამიწაზე (რათა იცხოვროთ მასზე) და დავაწესეთ თქვენთვის იქ საარსებო საშუალებები, — (და რა) ცოტა ხართ მადლიერნი!

და (აი) უკვე შეგქმენით თქვენ (ო, ადამიანებო), შემდეგ მოგეცით ფორმა, შემდეგ ვუთხარით ჩვენ [ალლაჰმა] ანგელოზებს: «დაემხეთ ადამის წინაშე !» და დაემხნენ ისინი, გარდა იბლისისა, (რომელიც) არ აღმოჩნდა მათ შორის, ვინც დაემხო.

მან [ალლაჰმა] უთხრა (იბლისს): «რამ შეგაკავა შენ იმისგან, რომ დამხობილიყავი, როცა მე გიბრძანე?» მან [იბლისმა] თქვა: «მე უკეთესი ვარ მასზე (ქმნილებით): შენ მე შემქმენი ცეცხლისგან, ხოლო იგი შექმენი თიხისგან».

[ალლაჰმა] თქვა: «ჩამოდი აქედან [სამოთხიდან]; არ გეკადრება შენ ამაღლება მასში [სამოთხეში]! მაშ, გამოდი (სამოთხიდან): ჭეშმარიტად, შენ (გახდი) დამცირებულთა შორის!»

(როდესაც იბლისმა დაკარგა იმედი ალლაჰის წყალობაზე) თქვა: «მომეცი გადავადება იმ დღემდე, როცა ისინი [ქმნილებები] აღდგებიან ».

[ალლაჰმა] თქვა: «ჭეშმარიტად, შენ ხარ გადავადებულთა შორის».

[იბლისმა] თქვა: «იმის გამო, რომ შენ შემაცდინე, მე უეჭველად ჩავუსაფრდები მათ [ადამის შთამომავლებს] შენს სწორ გზაზე».

«შემდეგ მე მოვალ მათთან [ადამიანებთან] წინიდანაც და უკნიდანაც, მარჯვნიდანაც და მარცხნიდანაც , და შენ (ო ალლაჰ) ვერ იპოვი მათ უმეტესობას მადლიერს».

[ალლაჰმა] თქვა (იბლისს): «გამოდი იქიდან [სამოთხიდან] დამცირებული და განდევნილი! უეჭველად, მათგან [ადამიანთაგან] ვინც შენ გამოგყვება... მე აუცილებლად ავავსებ გეენას [ჯოჯოხეთს] თქვენ ყველგანით!»

და (თქვა ალლაჰმა): «ო, ადამო! დასახლდით შენ და შენი ცოლი (ჰავა) სამოთხეში! მიირთვით, რაც გსურთ, მაგრამ ნუ მიუახლოვდებით ამ ხეს (რომ არ შეჭამოთ მისი ნაყოფი), თორემ გახდებით უსამართლოთაგანი!»

და ჩაუგონა მათ ორს [წააქეზა ადამი და ჰავა] სატანამ, რათა გაეხსნა მათთვის ის, რაც დამალული იყო ორივესგან, მათი სიშიშვლისაგან, და თქვა: «თქვენმა უფალმა აგიკრძალათ ეს ხე მხოლოდ იმისთვის, რომ არ გახდეთ ანგელოზები ან არ გახდეთ მარადიულნი».

და შეჰფიცა [იბლისმა] მათ [ადამსა და ჰავას] (ალლაჰის სახელით) (რადგან ისინი ეჭვობდნენ): «ჭეშმარიტად, მე თქვენთვის ორისთვის — უეჭველად კეთილმრჩეველთა შორის ვარ».

და ჩამოიყვანა [იბლისმა] ისინი [ადამი და ჰავა] მოტყუებით. ხოლო მას შემდეგ, რაც მათ გასინჯეს ხე [მისი ნაყოფი], გამოეხატათ მათ ორს მათი სიშიშვლე (რომელიც მანამდე არ ჩანდა). და დაიწყეს [ადამმა და ჰავამ] სამოთხის ფოთლების შეკერვა (რათა დაეფარათ თავიანთი სიშიშვლე). და მოუწოდა მათ ორს მათმა უფალმა: «განა არ აგიკრძალეთ მე თქვენ ორს ეს ხე და (განა) არ გითხარით, რომ სატანა თქვენთვის ორისთვის — აშკარა მტერია?»

ორივემ თქვეს [ადამმა და ჰავამ]: «ო, ჩვენო უფალო! ჩვენ თვითონვე დავუშავეთ საკუთარ თავს (რადგან შევჭამეთ აკრძალული ხის ნაყოფი), და თუ შენ არ გვაპატიებ და არ შეგვიწყალებ, ნამდვილად ვიქნებით წაგებულთაგანი».

(ალლაჰმა) უთხრა (ადამს, ჰავასა და იბლისს): «დაეშვით (დედამიწაზე), ერთმანეთის მტრებად! თქვენთვის დედამიწაზე იქნება საცხოვრებელი ადგილი და სარგებლობა (მისი სიკეთეებით) განსაზღვრულ დრომდე».

(ალლაჰმა) თქვა: «მასზე [დედამიწაზე] იცხოვრებთ, მასზე მოკვდებით და მისგან იქნებით გამოყვანილნი (განკითხვის დღეს)».

ო, ადამის შთამომავლებო! ჩვენ უკვე ჩამოგივლინეთ (გიბოძეთ) სამოსი, რომელიც ფარავს თქვენს სიშიშვლეს, და სამკაულები (მოსართავად). ხოლო ღვთისმოშიშების სამოსი — უკეთესია. ეს არის ალლაჰის ნიშნებიდან, რათა თქვენ შეიგნოთ და მიიღოთ სარგებელი მისგან.

ჰეი, ადამის შთამომავლებო! არ გაცდუნოთ სატანამ, როგორც მან უკვე გამოიყვანა თქვენი მშობლები სამოთხიდან და გახადა მათ სამოსი (რომლითაც ალლაჰი ფარავდა მათ), რათა ეჩვენებინა მათი სიშიშვლე. ჭეშმარიტად, იგი [სატანა] გხედავთ თქვენ — იგი და მისი მოდგმა — იქიდან, საიდანაც თქვენ ვერ ხედავთ მათ. ჭეშმარიტად, ჩვენ სატანები გავხადეთ მფარველებად მათთვის, ვინც არ ირწმუნებს.

და როცა ისინი [ურწმუნოები] ჩადიან რაიმე საზიზღრობას, ამბობენ: «ასეთ მდგომარეობაში ვიპოვეთ ჩვენი მამები, და ალლაჰმა გვიბრძანა ეს». უთხარი (ო, მოციქულო): «ჭეშმარიტად, ალლაჰი არ უბრძანებს (თავის მონებს) საზიზღრობებს [ცოდვებსა და უზნეობას]! ნუთუ თქვენ იტყვით ალლაჰზე იმას, რაც არ იცით?»

უთხარი (ო, მოციქულო): «ჩემმა უფალმა ბრძანა სამართლიანობა, ამიტომ დაემორჩილეთ მას. და მიმართეთ თქვენი სახეები (ყიბლისკენ) ყოველ სალოცავ ადგილას, და მიმართეთ მას (ვედრებით) და ეთაყვანეთ მას, განწმენდილად მხოლოდ მისთვის. როგორც მან პირველად შეგქმნათ [არარსებობიდან], ასევე დაუბრუნდებით [კვლავ შეიქმნებით აღდგომის დროს]».

(ალლაჰმა) მისი მონების ნაწილი სწორ გზაზე დააყენა, ხოლო ნაწილმა გზააბნეულობა დაიმსახურა. ჭეშმარიტად, მათ სატანები აირჩიეს მფარველებად ალლაჰის ნაცვლად, და ისინი ფიქრობენ, რომ სწორ გზაზე დგანან!

۞ ო, ადამის შთამომავლებო! შეიმოსეთ თქვენი მორთულობით ყოველი მეჩეთთან [ლოცვის შესრულებისას]; ჭამეთ და სვით, მაგრამ ნუ გადააჭარბებთ; ჭეშმარიტად, მას არ უყვარს გადამეტებულები (როგორც ჭამასა და სმაში, ასევე სხვაშიც)!

უთხარი (ო, მოციქულო): «ვინ აკრძალა ალლაჰის მორთულობა [ლამაზი სამოსი], რომელიც მან უბოძა თავის მონებს, და კეთილი [ჰალალი] სარჩო?» უთხარი: «ეს მათთვისაა, ვინც ირწმუნა (და სხვებისთვისაც) ამქვეყნიურ ცხოვრებაში, ხოლო განკითხვის დღეს — მხოლოდ მორწმუნეთათვის». ასე განვმარტავთ აიათებს იმ ხალხს, ვინც იცის.

უთხარი (ო, მოციქულო): «ჩემმა უფალმა აკრძალა მხოლოდ საზიზღარი საქმეები — როგორც აშკარა, ისე დაფარული; და (აკრძალა) ცოდვა და უსამართლო ძალადობა (ადამიანების მიმართ) უფლების გარეშე; და (აკრძალა) ალლაჰისთვის თანამოზიარის დადგენა, რაზეც მას არ ჩამოუვლენია არავითარი მტკიცებულება; და (აკრძალა) ალლაჰზე თქვათ ის, რაც არ იცით».

და ყოველი თემისთვის არის განსაზღვრული ვადა. და როდესაც მოვა მათი ვადა, ისინი ვერ დააგვიანებენ (მას) არც ერთი საათით და ვერც დააჩქარებენ (მას) არც ერთი საათით.

ო, ადამის ძენო! თუ მოვლენ თქვენთან მოციქულები თქვენგანვე, რომლებიც გიკითხავენ ჩემს აიათებს, მაშინ ვინც იქნებიან ღვთისმოშიშნი და მართალნი, მათზე არ იქნება შიში (განკითხვის დღეს) და არც დამწუხრდებიან!

ხოლო ისინი, ვინც უარყვეს ჩვენი აიათები და ამპარტავნებით მოეკიდნენ მათ, — ასეთები გახდებიან ცეცხლის მკვიდრნი და მარადიულად დარჩებიან მასში [ჯოჯოხეთში].

და ვინ არის უფრო უსამართლო (და ცოდვილი), ვიდრე ის, ვინც ალლაჰზე სიცრუეს იგონებს ან უარყოფს მის აიათებს? ასეთებს მიეწევათ მათი წილი (სასჯელი) წიგნიდან [რომელიც დაწერილია დაცულ დაფაზე]. და როცა მოვლენ მათთან ჩვენი მოციქულები [სიკვდილის ანგელოზი], რათა მათი სული აიღონ, ისინი იტყვიან: «სად არიან ისინი, რომლებსაც თქვენ მოუხმობდით ალლაჰის მაგიერ?» ისინი [ურწმუნოები] იტყვიან: «ისინი დაგვეკარგნენ!» და დაამოწმებენ საკუთარ თავზე, რომ ისინი იყვნენ ურწმუნონი.

ის [ალლაჰი] იტყვის: «შედით იმ თემებთან ერთად, რომლებიც თქვენამდე იყვნენ და უკვე გაიარეს (ცხოვრება) — ჯინნებიდანაც და ადამიანებიდანაც — ცეცხლში!» ყოველ ჯერზე, როცა შევა (ჯოჯოხეთში) ერთი თემი, ის დაწყევლის მის მსგავს სხვა თემს (რადგან მათ მიჰყვა და თვითონაც შეცდა). და როცა ისინი ყველა ერთად შეიკრიბებიან იქ, შემდეგი (თაობა) იტყვის პირველებზე: «ჩვენო უფალო! ამათ შეგვიყვანეს შეცდომაში, ამიტომ მიეცი მათ ცეცხლის ორმაგი სასჯელი». ის [ალლაჰი] იტყვის: «თითოეულს (თქვენც და მათაც) — ორმაგი (სასჯელი), მაგრამ თქვენ (ო, მიმდევრებო) არ იცით (ეს)!»

და მაშინ იტყვის პირველი (თემი) მეორეს [თავიანთ მიმდევრებს]: «თქვენ არ გქონდათ ჩვენზე არანაირი უპირატესობა [ჩვენ ერთნაირად ვიყავით შეცდომაში]». (და ალლაჰი იტყვის): «მაში, იგემეთ სასჯელი იმისთვის, რასაც იძენდით!»

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც უარყვეს ჩვენი აიათები და ამპარტავნებით მოეკიდნენ მათ, მათთვის არ გაიხსნება ცის კარიბჭეები, და ვერ შევლენ ისინი სამოთხეში — ისევე, როგორც ვერ გაივლის აქლემი ნემსის ყუნწში [ანუ არასდროს]. ასე მივუზღავთ ამბოხებულებს [ურწმუნოებს]!

მათთვის (ურწმუნოებისთვის) იქნება ჯოჯოხეთის საწოლები მათ ქვემოთ და საფარველები — მათ ზემოთ; და ასე მივუზღავთ ჩვენ უსამართლოებს.

ხოლო ისინი, რომელთაც ირწმუნეს და კეთილი საქმეები აღასრულეს — ისინი სამოთხის მკვიდრნი იქნებიან და დარჩებიან მასში მარადიულად.

და ჩვენ ამოვიღებთ მათ გულებიდან ყოველგვარ ღვარძლსა და სიძულვილს. მათ ქვემოთ იდინებს (სამოთხის) მდინარეები, და იტყვიან ისინი: «ქება ეკუთვნის ალლაჰს, რომელმაც მოგვიყვანა აქამდე! ჩვენ ვერ ვიპოვიდით სწორ გზას, ალლაჰს რომ არ ეხელმძღვანელა ჩვენთვის. ნამდვილად მოვიდნენ ჩვენი უფლის მოციქულნი ჭეშმარიტებით». და გამოცხადდება მათთვის: «აი, ეს არის სამოთხე, რომელიც მემკვიდრეობად მოგეცათ იმისთვის, რასაც აკეთებდით».

და მოუხმობენ სამოთხის მკვიდრნი ცეცხლის (ჯოჯოხეთის) მკვიდრთ: «ჩვენ ვპოვეთ ჭეშმარიტებად ის, რასაც ჩვენი უფალი გვპირდებოდა. თქვენც ჰპოვეთ ჭეშმარიტებად ის, რასაც თქვენი უფალი გპირდებოდათ?» ისინი იტყვიან: «დიახ». და გამოაცხადებს მაცნე მათ შორის: «ალლაჰის წყევლა იყოს ურწმუნოებზე!

რომლებიც სხვებს აცილებდნენ ალლაჰის გზიდან, ცდილობდნენ მის დამახინჯებას და არ სწამდათ მარადიული სიცოცხლე!

და მათ შორის [სამოთხის მკვიდრებსა და ჯოჯოხეთის მკვიდრებს შორის] იქნება (დიდი) გამყოფი ზღუდე (ბარიერი). ამ ზღუდეზე იქნებიან ადამიანები, რომლებიც ყველას ცნობენ მათი ნიშნებით . და მოუწოდებენ ისინი სამოთხის მკვიდრებს, მიესალმებიან მათ: «შვიდობა თქვენ!» ისინი ჯერ არ შესულან მასში [სამოთხეში], თუმცა ძლიერ ისურვებენ.

۞ და როდესაც მათი [ზღუდეზე მყოფთა] მზერა მიემართება ცეცხლის მკვიდრთაკენ, იტყვიან: «უფალო ჩვენო! ნუ დაგვაყენებ უსამართლო ხალხთან ერთად!»

და მოუხმობენ ზღუდეზე მყოფნი იმ ადამიანებს, რომლებსაც მათი ნიშნებით ცნობენ [ურწმუნოთა წინამძღოლებს]: «არ გიშველათ იმან, რაც დააგროვეთ (არც ქონებამ და არც თქვენმა მიმდევრებმა) და ვერც იმან, რითაც ამპარტავნობით ამაყობდით».

ნუთუ სწორედ ამათზე იფიცებოდით, რომ ალლაჰი მათ არ შეიწყალებდა? (და მოუწოდებს ალლაჰი უზენაესი მათ, ვინც ზღუდეზე არიან): «შედით სამოთხეში! არ იქნება თქვენთვის შიში და არც დამწუხრდებით».

და მოუხმობენ ცეცხლის მკვიდრნი სამოთხის მკვიდრებს (დახმარების თხოვნით): «მოგვიღვარეთ ცოტაოდენი წყალი ან ის, რითაც ალლაჰმა თქვენ მოგმადლათ!» ისინი იტყვიან: «ჭეშმარიტად, ალლაჰმა ორივე (წყალიც და საზრდოც) აუკრძალა ურწმუნოებს,

რომლებმაც თავიანთი სარწმუნოება გასართობად და თამაშად აქციეს და რომლებიც ამქვეყნიურმა ცხოვრებამ მოატყუა. დღეს ჩვენ დავივიწყებთ მათ, ისევე როგორც მათ დაივიწყეს ამ დღის შეხვედრა და უარყოფდნენ ჩვენს აიათებს (მტკიცებულებებს)!

და უკვე მოვედით მათთან წიგნით, რომელიც ცოდნით განვმარტეთ — როგორც ხელმძღვანელობა და წყალობა მორწმუნე ხალხისთვის.

ნუთუ ისინი ელიან მხოლოდ იმას, რომ აღსრულდეს იგი [სასჯელი]? იმ დღეს, როცა ის აღსრულდება, იტყვიან ისინი, ვინც ადრე მიივიწყეს იგი [ყურანი]: «მართლაც, ჩვენი უფლის მოციქულნი მოვიდნენ ჭეშმარიტებით (მაგრამ ჩვენ არ ვირწმუნეთ). ნუთუ გვყავს დღეს შუამდგომლები, რომლებიც ჩვენთვის შუამდგომლობდნენ? ან იქნებ დავბრუნდეთ (კიდევ ერთხელ ამქვეყნიურ ცხოვრებაში), რათა აღარ გავაკეთოთ ის, რასაც ვაკეთებდით?» მათ საკუთარი თავი ზარალში ჩააგდეს, და გაუჩინარდა მათგან ის, რასაც იგონებდნენ [მათი ცრუ ღმერთები და ის, რასაც სატანა ჰპირდებოდა].

ჭეშმარიტად, თქვენი უფალი არის ალლაჰი, რომელმაც შექმნა ცანი და მიწა ექვს დღეში, ხოლო შემდეგ ამაღლდა 'არშზე (ტახტზე). ის ფარავს ღამით დღეს, რომელიც დაუღალავად მისდევს მას... და (შექმნა) მზე, მთვარე და ვარსკვლავები, რომლებიც მისი ძალაუფლების ქვეშ არიან. დიახ! მას ეკუთვნის შექმნაც და მმართველობაც. კურთხეულია ალლაჰი, სამყაროთა უფალი!

მოუხმეთ თქვენს უფალს მორჩილებითა და ფარულად. ჭეშმარიტად, მას არ უყვარს ზღვარგადასულნი.

და ნუ გაავრცელებთ უწესრიგობას მიწაზე მას შემდეგ, რაც იგი მოწესრიგდა [მასზე რწმენა და ერთღმერთიანობა დამკვიდრდა]. და მოუხმეთ მას (ალლაჰს) შიშით და იმედით; ჭეშმარიტად, ალლაჰის წყალობა ახლოსაა კეთილისმყოფელებთან!

და მხოლოდ ის [ალლაჰი] არის, ვინც აგზავნის ქარებს, როგორც სასიხარულო უწყებას (წვიმის მოახლოების შესახებ) თავისი წყალობით. ხოლო როდესაც ისინი აღამაღლებენ მძიმე ღრუბლებს, ჩვენ მივმართავთ მას უსიცოცხლო მიწისკენ, და ამით ჩამოვუშვებთ წყალს, რომლის მეშვეობითაც გამოვიყვანთ ყოველგვარ ნაყოფს. სწორედ ასევე გამოვიყვანთ ჩვენ მკვდრებს (მათ სამარხებიდან) (განკითხვის დღეს), რათა მიიღოთ შეგონება!

და კარგი მიწა — თავისი უფლის ნებართვით ამოიღებს თავის მცენარეს, ხოლო ცუდი მიწა — არ ამოიღებს (მცენარეს) გარდა სუსტად და მწირად . ასე ვამრავალფეროვნებთ ჩვენ აიათებს (სასწაულებს) ხალხისთვის, რომლებიც მადლიერნი არიან.

უკვე გავგზავნეთ ნუჰი თავის ხალხთან, და მან თქვა: «ო ჩემო ხალხო! თაყვანი ეცით (მხოლოდ ერთ) ალლაჰს — თქვენთვის არ არსებობს სხვა ღმერთი მის გარდა! ჭეშმარიტად, მე მეშინია თქვენთვის დიდი დღის სასჯელის».

მისი ხალხის დიდებულებმა თქვეს: «ჭეშმარიტად, ჩვენ გხედავთ შენ (ო ნუჰ), აშკარა შეცდომაში მყოფს».

(ნუჰმა) თქვა: «ო ჩემო ხალხო! ჩემში არ არის არავითარი შეცდომა; პირიქით, მე მხოლოდ მოციქული ვარ სამყაროთა უფლისგან.

მე გადმოგცემთ ჩემი უფლის გზავნილებს და გულწრფელად გირჩევთ თქვენ (რომ გეშინოდეთ ალლაჰის სასჯელის); და მე ვიცი ალლაჰისგან ის, რაც თქვენ არ იცით».

(ნუჰმა თქვა): «ნუთუ გიკვირთ, რომ თქვენი უფლისგან შეგონება მოვიდა თქვენთან თქვენიდანვე ერთი ადამიანის მეშვეობით, რათა გაფრთხილებდეთ, რათა მოერიდოთ და რათა შეწყალებულნი იყოთ?».

და მათ უარყვეს ის [ნუჰი], და ჩვენ ვიხსენით იგი და ისინი, ვინც მასთან ერთად იყვნენ [მორწმუნეები], კიდობანში, ხოლო დავახრჩვეთ ისინი, ვინც უარყვეს ჩვენი ნიშნები. ჭეშმარიტად, ისინი ბრმა ხალხი იყვნენ.

۞ და 'ადის ხალხთან გავაგზავნეთ მათი ძმა ჰუდი. უთხრა (მათ ჰუდმა): «ო, ჩემო ხალხო! თაყვანი ეცით მხოლოდ ალლაჰს — არ არსებობს თქვენთვის სხვა ღმერთი მის გარდა! ნუთუ არ შეეშინდებით?»

უთხრეს მისი ხალხის დიდებულებმა, რომლებმაც ურწმუნოება აირჩიეს: «ჭეშმარიტად, ჩვენ ვხედავთ, რომ შენ (ო, ჰუდ) ხარ უგუნურებაში, და ჩვენ უეჭველად მიგვაჩნია, რომ შენ ხარ მატყუარათა შორის».

(წინასწარმეტყველმა ჰუდმა) თქვა: «ო, ჩემო ხალხო! მე არ მაქვს არავითარი უგუნურება, არამედ — მე მხოლოდ სამყაროთა ღმერთისგან მოვლენილი შუამავალი ვარ.

მე გადმოგცემთ ჩემი უფლის გზავნილებს და მე თქვენთვის სანდო მრჩეველი ვარ.

ნუთუ გიკვირთ, რომ თქვენი უფლისგან შეხსენება მოგივიდათ თქვენივე ხალხიდან ერთ-ერთი ადამიანის საშუალებით, რათა გაგაფრთხილოთ (ალლაჰის სასჯელის შესახებ)? და გაიხსენეთ (ალლაჰის წყალობა თქვენზე), როდესაც მან თქვენ გაგხადათ ნუჰის ხალხის შემდეგ მემკვიდრეებად და გაგიზარდათ სხეულები [გაგხადათ უფრო მაღლები და ძლიერები]. მაშ, გაიხსენეთ ალლაჰის წყალობები, — იქნებ გახდეთ წარმატებულნი».

('ადის ხალხმა) თქვეს: «ნუთუ ამისთვის მოხვედი (ო, ჰუდ), რომ მხოლოდ ერთ ალლაჰს ვეთაყვანოთ და მივატოვოთ ის, რასაც ჩვენი მამები ეთაყვანებოდნენ? მაშ, მოგვიყვანე ის, რითაც გვემუქრები [სასჯელი], თუ შენ მართალთაგანი ხარ!»

(ჰუდმა) თქვა: «უკვე დაგეცათ თქვენზე თქვენი უფლისგან სასჯელი და რისხვა. ნუთუ მეკამათებით სახელებზე [ღვთაებების სახელებზე], რომლებიც თქვენ და თქვენმა მამებმა დაარქვით? ალლაჰს არ ჩამოუგზავნია მათთან დაკავშირებით არანაირი მტკიცებულება, რომელიც მიუთითებდა, რომ კერპები იმსახურებენ თაყვანისცემას. მაშ, დაელოდეთ, და ჭეშმარიტად, მეც თქვენთან ერთად ვიქნები მომლოდინეთაგანი ».

და ჩვენ ვიხსენით იგი [ჰუდი] და ისინი, ვინც მასთან ერთად იყვნენ [მორწმუნეები], ჩვენი წყალობით, და სრულად გავანადგურეთ ისინი, ვინც უარყვეს ჩვენი ნიშნები და არ იყვნენ მორწმუნეები.

და სამუდის ხალხთან (გავაგზავნეთ) მათი ძმა სალიჰი. უთხრა მან [სალიჰმა]: «ო, ჩემო ხალხო! თაყვანი ეცით მხოლოდ ალლაჰს — არ არსებობს თქვენთვის სხვა ღმერთი, რომელიც იმსახურებს თაყვანისცემას, მის გარდა! უკვე მოგივიდათ თქვენთან თქვენი უფლისგან ნათელი ნიშანი [მტკიცებულება]: ეს ალლაჰის აქლემი — თქვენთვის ნიშანია. მაშ, დატოვეთ იგი, რომ ძოვდეს ალლაჰის მიწაზე, და არ შეეხოთ მას ბოროტებით [არ მიაყენოთ მას რაიმე ზიანი], რათა ამის გამო არ დაგეწიოთ მტკივნეული სასჯელი.

და გაიხსენეთ, როდესაც მან თქვენ გაგხადათ მემკვიდრეებად 'ადის ხალხის შემდეგ და დაგამკვიდრათ მიწაზე, რომლის ველებზე თქვენ აშენებთ სასახლეებს, ხოლო მთებს თლით სახლებად. მაშ, გაიხსენეთ ალლაჰის წყალობები, რომლებიც მან თქვენზე გამოავლინა, და ნუ ივლით მიწაზე უკეთურების (ურწმუნოების) გავრცელებით».

და მისი ხალხის დიდებულებმა, რომლებიც ქედმაღლობდნენ, უთხრეს სუსტებს — მათგან იმათ, ვინც ირწმუნა (დაცინვით): «ნუთუ თქვენ ნამდვილად იცით, რომ სალიჰი თავისი უფლისგან მოვლენილია?» მათ თქვეს: «ჭეშმარიტად, ჩვენ გვწამს ის, რითაც იგი არის მოვლენილი».

თქვეს მათ, ვინც ქედმაღლობდნენ: «ჭეშმარიტად, ჩვენ არ გვწამს ის, რაც თქვენ ირწმუნეთ!»

და მათ დაკლეს აქლემი, და აღიმაღლეს თავი თავიანთი უფლის ბრძანებაზე, და თქვეს (დაცინვით): «ო სალიჰ! მოგვიყვანე ის (სასჯელი), რასაც გვპირდები, თუ შენ შუამავალთაგანი ხარ!»

და მათ დაატყდათ ძლიერი შეძრწუნება [მიწისძვრა და ძლიერი ხმა], და დილით ისინი ყველანი საკუთარ საცხოვრებლებში დაეცნენ (მკვდარნი).

და მან [სალიჰმა] მათგან ზურგი აქცია და თქვა: «ო, ჩემო ხალხო! მე უკვე გადმოგეცით ჩემი უფლის გზავნილი და გულწრფელად გირჩიეთ ის, რაც თქვენთვის სასარგებლოა, მაგრამ თქვენ არ გიყვარდათ მრჩევლები».

და (ასევე გავაგზავნეთ) შუამავალი ლუტი. აი, მან უთხრა თავის ხალხს: «ნუთუ თქვენ ჩაიდენთ ისეთ საზიზღრობას, რომელშიც თქვენამდე სამყაროთა შორის არც ერთს არ ჩაუდენია?»

ჭეშმარიტად, თქვენ ვნებით მიდიხართ მამაკაცებთან ქალების ნაცვლად. დიახ, თქვენ ხართ ზღვარგადასული ხალხი!

და მისი ხალხის პასუხი იყო მხოლოდ ის, რომ თქვეს: «გამოდევნეთ ისინი [ლუტი და მისი ოჯახი] თქვენი დასახლებიდან; ჭეშმარიტად, ისინი არიან ხალხი, რომლებიც სიწმინდეს იცავენ [უარს ამბობენ იმაზე, რასაც უმეტესობა აკეთებს]!»

და ჩვენ ვიხსენით იგი [ლუტი] და მისი ოჯახი (ჩვენი სასჯელისგან, როცა ვუბრძანეთ დაეტოვებინა ის ქალაქი), გარდა მისი ცოლისა — იგი დარჩენილთა შორის აღმოჩნდა [დაღუპულთა შორის].

და მოვავლინეთ მათზე ქვის წვიმა (სასჯელად). მაშ, შეხედე (ო, მოციქულო), როგორი იყო ამოხებულთა (ურწმუნოთა) დასასრული.

და მადიანის ხალხთან (გავაგზავნეთ) მათი ძმა შუ'აიბი. უთხრა მან [შუამავალმა შუ'აიბმა]: «ო, ჩემო ხალხო! თაყვანი ეცით მხოლოდ ალლაჰს — არ არსებობს თქვენთვის სხვა ღმერთი მის გარდა! აი, უკვე მოგივიდათ თქვენთან თქვენი უფლისგან ნათელი ნიშანი [მტკიცებულება]. სრულად დაიცავით საზომი და სწორად დააწესეთ სასწორი [არ მოატყუოთ წონაში], და ნუ დაუკლებთ ადამიანებს უსამართლოდ მათი ნივთების ფასს, და ნუ გაავრცელებთ მიწაზე სიბილწეს (მრავალღმერთიანობითა და ცოდვებით) მას შემდეგ, რაც იგი მოწესრიგდა [მასზე დამკვიდრდა ერთღმერთიანობა]. ეს უკეთესია თქვენთვის, თუ თქვენ მორწმუნეები ხართ!»

«და ნუ დასხდებით ყოველ გზაზე, ემუქრებით რა ადამიანებს (მკვლელობით) [ძარცავდეთ მათ] და აცილებთ ალლაჰის გზიდან მათ, ვინც ირწმუნა, და ცდილობთ დაამახინჯოთ იგი [ალლაჰის გზა]. და გაიხსენეთ (ალლაჰის წყალობა), როცა ცოტანი იყავით და მან გაგამრავლათ, და შეხედეთ, როგორი იყო უკეთურების მთესველთა ბოლო!

თუ თქვენგან ერთმა ნაწილმა ირწმუნა ის, რითაც მე ვარ მოვლენილი, ხოლო მეორემ არ ირწმუნა, მაშინ მოთმინება იქონიეთ, სანამ ალლაჰი არ განსჯის ჩვენს შორის. და ჭეშმარიტად, იგია საუკეთესო განმსჯელთა შორის!»

۞ მისი ხალხის დიდებულებმა, რომლებიც ამპარტავნებით იყვნენ აღვსილნი, თქვეს: «აუცილებლად გაგაძევებთ შენ, ო შუ'აიბ, და მათ, ვინც შენთან ერთად ირწმუნა, ჩვენი დასახლებიდან, ანდა შენ დაბრუნდები ჩვენს სარწმუნოებაზე». მან (შუ'აიბმა) თქვა: «[ნუთუ ჩვენ უნდა მივყვეთ თქვენს ცრუ რწმენას], მაშინ როცა იგი მისი სიცრუის გამო გვძულს?

ჩვენ ალლაჰზე სიცრუეს გამოვიგონებთ, თუ დავბრუნდებით თქვენს სარწმუნოებაზე მას შემდეგ, რაც ალლაჰმა გვიხსნა მისგან! არ შეგვფერის ჩვენ დაბრუნება მასთან [თქვენს სარწმუნოებასთან], გარდა იმ შემთხვევისა, თუ ამას ინებებს ალლაჰი, ჩვენი უფალი. ჩვენი უფალი მოიცავს ყოველივეს თავისი ცოდნით! ალლაჰს მივენდობით! (ო,) ჩვენო უფალო! განსაჯე ჩვენსა და ჩვენს ხალხს შორის ჭეშმარიტებით, რადგან შენ ხარ საუკეთესო განმსჯელი».

და თქვეს მისი ხალხის დიდებულებმა, რომლებმაც არ ირწმუნეს: «თუ თქვენ (ო, ხალხო) მიჰყვებით შუ'აიბს, მაშინ აუცილებლად აღმოჩნდებით ზარალში [დაიღუპებით]».

და მათ [ურწმუნო მადიანელებს] დაატყდათ ძლიერი რყევა [მიწისძვრა], და დილას (ყველანი ისინი) აღმოჩნდნენ თავიანთ საცხოვრებლებში დამხობილნი [დაღუპულნი].

ისინი, რომლებმაც უარყვეს შუ'აიბი [უარი თქვეს მის მოციქულად აღიარებაზე], თითქოს იქ არც უცხოვრიათ! ისინი, რომლებმაც უარყვეს შუ'აიბი, — სწორედ ისინი აღმოჩნდნენ ზარალში!

და განერიდა იგი [შუ'აიბი] მათ და თქვა: «ო, ჩემო ხალხო! მე უკვე გადმოგეცით ჩემი უფლის გზავნილი და გულწრფელად გირჩიეთ [რომ ირწმუნოთ ალლაჰი]. და როგორ უნდა ვიდარდო ურწმუნო ხალხზე?»

და რომელ დასახლებაშიც არ უნდა გაგვეგზავნა მოციქული, ჩვენ (აუცილებლად) ვამყოფებდით მის მცხოვრებლებს გაჭირვებაში და უბედურებაში [დაავადებაში], რათა ისინი გამხდარიყვნენ თავმდაბალნი [მიბრუნებულიყვნენ ალლაჰისკენ და ჭეშმარიტებისკენ]!

შემდეგ [მათი ურწმუნოებაში ხანგრძლივი ჯიუტობის შემდეგ] ჩვენ ვუცვლიდით მათ ცუდ მდგომარეობას კარგით, ისე რომ ისინი იწყებდნენ კეთილდღეობაში ცხოვრებას და ისინი ამბობდნენ: «ჩვენს მამებსაც [წინაპრებსაც] ხვდებოდათ უბედურებაც და ბედნიერებაც [ეს ყველაფერი დროებითი მოვლენაა]». და ჩვენ ვსჯიდით მათ მოულოდნელად, ისე რომ ისინი ვერც კი გრძნობდნენ!

და იმ დასახლებების მცხოვრებლებს რომ ერწმუნათ და მოერიდათ (ალლაჰის სასჯელის), მაშინ ჩვენ აუცილებლად გავუხსნიდით მათ წყალობებს ციდან და მიწიდან. მაგრამ მათ უარყვეს, და ჩვენ შევიპყარით ისინი იმის გამო, რაც თავად მოიპოვეს!

ნუთუ იმ დასახლებების მცხოვრებლები დარწმუნებულნი იყვნენ, რომ მათთან არ მოვიდოდა ჩვენი რისხვა [სასჯელი] ღამით, როცა მათ სძინავდათ?

ნუთუ დარწმუნებულნი იყვნენ იმ დასახლებების მცხოვრებლები, რომ მათთან არ მოვიდოდა ჩვენი რისხვა შუადღისას, როცა ისინი ერთობოდნენ?

ნუთუ ისინი თავს დაცულად მიიჩნევდნენ ალლაჰის ხრიკისგან? და ალლაჰის ხრიკისგან თავს დაცულად მიიჩნევენ მხოლოდ წაგებულნი.

განა არ აჩვენა (არ განუმარტა) მან მათ, რომლებმაც დაიმკვიდრეს მიწა მის (წინანდელ) მკვიდრთა შემდეგ რომ, თუ ჩვენ ვინებებდით, შევძლებდით ისინიც დაგვეღუპა მათი ცოდვების გამო, და დავბეჭდავდით მათ გულებს (რათა ვერ გაეგოთ ჭეშმარიტება), და აღარ მოისმენდნენ (დარიგებებს)?

აი, ეს დასახლებები — ჩვენ გიყვებით შენ მათ შესახებ ცნობებს (ო, მოციქულო). და მართლაც, მოვიდნენ მათთან მათი მოციქულები ნათელი ნიშნებით, მაგრამ ისინი არ იყვნენ ისეთნი, რომ ერწმუნათ ის, რაც ადრე უარყვეს. ასე ბეჭდავს ალლაჰი ურწმუნოთა გულებს.

მათ უმეტესობაში ჩვენ ვერ ვპოულობდით (მათი) აღთქმის შესრულებას; და ვპოვეთ უმეტესობა მათგანი ურჩნი.

შემდეგ გავგზავნეთ მათ შემდეგ მუსა ჩვენი ნიშნებით ფარაონთან და მის დიდებულებთან, მაგრამ მათ [ფარაონმა და მისმა მიმდევრებმა] უსამართლოდ მოექცნენ მათ. მაშ, შეხედე (ო, მოციქულო), როგორი იყო დასასრული მათთვის, ვინც ავრცელებდნენ უკეთურებას (მიწაზე)!

და თქვა მუსამ: «ო, ფარაონო! უეჭველად, მე სამყაროთა უფლის შუამავალი ვარ.

მმართებს მე, რომ ალლაჰზე მხოლოდ ჭეშმარიტება ვთქვა. აი, მე მოვედი თქვენთან თქვენი უფლისგან ცხადი ნიშნით (მტკიცებულებით). ამიტომ გაუშვი ჩემთან ერთად ისრაელის ძენი (ტყვეობიდან და დამონებიდან გათავისუფლებით), რათა მათ შეძლონ ალლაჰის თაყვანისცემა!»

(ფარაონმა) უთხრა (მუსას): «თუ შენ მოხვედი სასწაულით, მაშინ მოიტანე იგი, თუ მართალთაგანი ხარ».

და მან [მუსამ] გადააგდო თავისი კვერთხი, და აჰა — იგი (გარდაიქმნა) აშკარა [უზარმაზარ] გველად.

და ამოიღო მან [მუსამ] თავისი ხელი (ტანსაცმლიდან), და აჰა — იგი [მისი ხელი] თეთრი იყო (რძესავით) მაყურებელთათვის '

ფარაონის ხალხის დიდებულებმა თქვეს: «უეჭველად, ეს [მუსა] ნამდვილად მცოდნე ჯადოქარია,

რომელსაც სურს, რომ გაგაძევოთ თქვენ თქვენი მიწიდან». (და თქვა ფარაონმა): «მაშ რას მირჩევთ?»

მათ თქვეს: «მიეცი გადავადება მას [მუსას] და მის ძმას [ჰარუნს], და გაგზავნე ქალაქებში (ეგვიპტეში) შემკრებები,

რათა მოგიყვანონ შენთან ყოველი მცოდნე ჯადოქარი».

და მოვიდნენ ჯადოქრები ფარაონთან და თქვეს: «უეჭველად, ჩვენთვის აუცილებლად იქნება საზღაური, თუ აღმოვჩნდებით გამარჯვებულნი».

(ფარაონმა) თქვა: «დიახ (თქვენთვის იქნება საზღაურიც), და თქვენ იქნებით ჩემთან დაახლოებულთა შორის».

(ჯადოქრებმა) თქვეს: «ო, მუსა! (აირჩიე:) ან შენ გადააგდებ (პირველად) (შენს კვერთხს), ან ჩვენ გადავაგდებთ».

(მუსამ) თქვა: «გადააგდეთ!» და როდესაც მათ გადააგდეს (თავიანთი კვერთხები და თოკები), მაშინ ამით მოხიბლეს ადამიანთა თვალები, შიში ჩაუნერგეს მათში და გამოავლინეს დიდი ჯადოქრობა.

۞ და შთავაგონეთ ჩვენ მუსას: «(ახლა შენ) გადააგდე შენი კვერთხი!» და აჰა — იგი [გველი] შთანთქავდა იმას, რასაც ისინი ცრუდ წარმოაჩენდნენ.

და გამოჩნდა ჭეშმარიტება (დამსწრეთათვის), და გამოაშკარავდა სიცრუე იმისა, რასაც ისინი [ჯადოქრები] აკეთებდნენ.

და ისინი დამარცხდნენ იქ და გადაიქცნენ უმნიშვნელოებად [დამცირებულებად და დამარცხებულებად]!

და დაემხნენ ჯადოქრები, მუხლმოყრილნი (ალლაჰის წინაშე).

თქვეს (ჯადოქრებმა): «ჩვენ ვირწმუნეთ სამყაროთა უფლის,

მუსას და ჰარუნის უფლის».

ფარაონმა უთხრა (ჯადოქრებს): «ნუთუ თქვენ ირწმუნეთ იგი [ალლაჰი], სანამ მე მოგცემდით ნებართვას? უეჭველად, ეს არის ხრიკი, რომელიც თქვენ (მუსასთან ერთად) მოიფიქრეთ ამ ქალაქში, რათა გამოიყვანოთ მისგან მისი მცხოვრებლები. მაგრამ მალე თქვენ (ო, ჯადოქრებო) შეიტყობთ (რა სასჯელი დაგატყდებათ ჩემგან ამის გამო)!

აუცილებლად მოგაჭრით თქვენ (ო, ჯადოქრებო) ხელებსა და ფეხებს ჯვარედინად, შემდეგ კი უეჭველად გაგაკრავთ ყველას (პალმის ხის ძელებზე)!»

უთხრეს (ჯადოქრებმა) (ფარაონს): «უეჭველად, ჩვენ ჩვენს უფალთან დავბრუნდებით!

და შენ (ო, ფარაონო) შურს გვიძიებ მხოლოდ იმის გამო, რომ ჩვენ ვირწმუნეთ ჩვენი უფლის სასწაულები, როდესაც ისინი ჩვენთან მოვიდნენ. (ო,) ჩვენო უფალო! გადმოღვარე ჩვენზე მოთმინება და მიგვიბარე მუსლიმებად!»

და თქვეს ფარაონის ხალხის დიდებულებმა: «ნუთუ შენ (ო, ფარაონო) დატოვებ მუსას და მის ხალხს, რომ თესონ უკეთურება მიწაზე [ეგვიპტეში], და ის [მუსა] მიგატოვებს შენ და შენს ღმერთებს?» (ფარაონმა) თქვა: «ჩვენ დავხოცავთ მათ ვაჟებს და დავტოვებთ მათ ქალებს ცოცხლად. და მართლაც, ჩვენ მათზე ძალაუფლება გვაქვს!»

მუსამ უთხრა თავის ხალხს: «ითხოვეთ დახმარება ალლაჰისგან და გამოიჩინეთ მოთმინება! უეჭველად, (მთელი) მიწა ეკუთვნის ალლაჰს: იგი აძლევს მას მემკვიდრეობად, ვისაც ინებებს თავის მსახურთაგან, ხოლო (კეთილი) დასასრული იქნება ღვთისმოშიშთათვის».

თქვეს (ადამიანებმა მუსას ხალხისაგან): «ჩვენ გვაყენებდნენ ტანჯვას (ჩვენი ვაჟების დახოცვით) ჯერ კიდევ მანამდე, ვიდრე შენ (ო, მუსა) მოხვიდოდი ჩვენთან, და (ჩვენ ვაგრძელებთ ტანჯვას) მას შემდეგაც, რაც შენ მოხვედი». (მუსამ) უთხრა მათ: «შესაძლოა, თქვენი უფალი გაანადგურებს თქვენს მტერს და გაგხდით თქვენ მის მემკვიდრეებად მიწაზე, და შეხედავს, როგორ მოიქცევით თქვენ [იქნებით მადლიერნი თუ არა]!»

და მართლაც, ჩვენ დავაზარალეთ [დავსაჯეთ] ფარაონის ხალხი (მძიმე) წლებით (გვალვასთან და სიძნელეებთან) და ნაყოფთა შემცირებით, რათა მათ მიეღოთ დარიგება.

როდესაც მათთან [ფარაონსა და მის ხალხთან] მოდიოდა სიკეთე, ისინი ამბობდნენ: «ეს — ჩვენს გამოა». ხოლო როცა მათ ეწეოდათ ბოროტება [გვალვა და უმოსავლობა], ისინი მას უკავშირებდნენ მუსას და მათ, ვინც მასთან ერთად იყვნენ. ო, დიახ! სინამდვილეში მათი მოვლენათა დაკავშირება ალლაჰთან არის, მაგრამ მათმა უმეტესობამ არ იცის!

და უთხრეს (ფარაონის ხალხმა) (მუსას): «რამდენიც არ უნდა მოგვიტანო ნიშნები, რათა მათით მოგვაჯადოვო, ჩვენ მაინც არ დაგიჯერებთ».

და ჩვენ მოვავლინეთ მათზე წარღვნა, და კალია , და მწერები, და ბაყაყები (რომლებიც ხვდებოდნენ მათ საჭმელში, ჭურჭელში და საწოლში), და სისხლი (რომლითაც გადაიქცა წყალი მათ მდინარეებსა და ჭებში) — როგორც ნათელი სასწაულები. მაგრამ მათ გამოავლინეს ამპარტავნება და აღმოჩნდნენ უსამართლო (ურჩი) ხალხი.

და როცა მათ [ფარაონსა და მის ხალხს] დაატყდათ სასჯელი, თქვეს: «ო, მუსა! მიმართე ჩვენთვის შენს უფალს, როგორც მან დაგიდო აღთქმა შენთან. თუ შენ მოგვაცილებ ამ სასჯელს, ჩვენ აუცილებლად ვირწმუნებთ და უეჭველად გავგზავნით შენთან ერთად ისრაელის ძეებს».

და როდესაც ჩვენ მოვაშორეთ მათ სასჯელი (განსაზღვრულ) ვადამდე, რომელსაც ისინი მაინც მიაღწევდნენ [არ უშველიდა მათ სასჯელის გადავადება], აჰა — ისინი არღვევდნენ (აღთქმას), (რომელიც დადეს თავიანთ უფალთან მუსას მეშვეობით, და აგრძელებდნენ ურწმუნოებაში დარჩენას).

და (როცა დადგა მათი სასჯელის დრო) ჩვენ ვიძიეთ მათზე შური და ჩავახრჩვეთ ისინი ზღვაში იმის გამო, რომ უარყვეს ჩვენი ნიშნები და უყურადღებოდ ეკიდებოდნენ მათ!

და მივეცით ჩვენ მემკვიდრეობად იმ ხალხს, რომლებიც იყვნენ ჩაგრულნი [ისრაელის ძეებს], აღმოსავლეთნი და დასავლეთნი იმ მიწისა, რომელშიც დავლოცეთ . და აღსრულდა შენი უფლის კეთილი სიტყვა ისრაელის ძეებზე იმის გამო, რომ ისინი მოთმინებას იჩენდნენ. და დავანგრიეთ ჩვენ ის, რასაც აშენებდა ფარაონი და მისი ხალხი, და ისიც, რასაც ისინი აღმართავდნენ!

და გადავიყვანეთ ისრაელის ძეები ზღვაზე, და მივიდნენ ისინი იმ ხალხთან, რომლებიც თაყვანს სცემდნენ თავიანთ კერპებს.(ისრაელის ძეებმა) თქვეს: «ო, მუსა! დაგვიდგინე ჩვენთვისაც ღმერთი, ისე როგორც მათ ჰყავთ ღმერთები». (მუსამ) თქვა: «უეჭველად, თქვენ უმეცარი ხალხი ხართ».

უეჭველად, ამათ (ამ ხალხს), რომლებიც თაყვანს სცემენ კერპებს, განადგურდება ის, რასაც ისინი ემყარებიან [მათი მრავალღმერთიანობა], და ამაო იქნება ის, რასაც ისინი აკეთებდნენ!

(მუსამ) უთხრა (თავის ხალხს): «ნუთუ მე ვეძებო თქვენთვის სხვა ღმერთი ალლაჰის გარდა, მაშინ როცა მან მოგანიჭათ უპირატესობა სხვა ხალხებზე?»

და (გაიხსენეთ ჩვენი წყალობა, ო, ისრაელის ძენო), როდესაც ჩვენ გიხსენით თქვენ ფარაონის ხალხისგან, რომლებიც გიწევდნენ მძიმე სასჯელს [გტანჯავდნენ], ხოცავდნენ თქვენს ვაჟებს და ცოცხლად ტოვებდნენ თქვენს ქალებს (რათა ისინი გამოეყენებინათ მსახურებად). და ეს იყო თქვენთვის დიდი გამოცდა თქვენი უფლისგან!

۞ და განვუსაზღვრეთ ჩვენ მუსას (შეხვედრის ვადა ტურას მთაზე) ოცდაათი ღამე (ზულ-ყა‘დას თვეში) (რათა ემარხა ამ დღეებში), და დავასრულეთ ისინი (პირველი) ათი (ღამით) (ზულ-ჰიჯჯას თვეში). და შედგა შენი უფლის ვადა ორმოცი ღამე. და უთხრა მუსამ თავის ძმას ჰარუნს (მანამდე, სანამ წავიდოდა თავის უფალთან საიდუმლო საუბარზე): «დარჩი ჩემს ნაცვლად ჩემს ხალხში, დაამყარე წესრიგი და ნუ გაჰყვები გზას მათსას, ვინც უწესრიგობას თესავს».

და როდესაც მოვიდა მუსა ჩვენს მიერ დადგენილ ვადაზე [ორმოცი დღის დასრულებისას] და ესაუბრა მას მისი ღმერთი. (მუსამ) თქვა: «უფალო ჩემო! მაჩვენე შენი თავი, რათა შეგხედო». (ალლაჰმა) თქვა: «შენ ვერ მიხილავ (ამ ქვეყნიურ ცხოვრებაში), მაგრამ შეხედე იმ მთას: თუ ის დარჩება თავის ადგილას, მაშინ მიხილავ». და როდესაც გამოეცხადა მისი ღმერთი მთას, ის (მთა) მტვრად გადაიქცა, და მუსა უგონოდ დაეცა . ხოლო როცა გონს მოვიდა, თქვა: «ყოვლადუნაკლო ხარ შენ! ვინანიებ შენს წინაშე, და მე ვარ პირველი მორწმუნეთაგან (ჩემი ხალხიდან)».

(ალლაჰმა) თქვა: «ო, მუსა! უეჭველად, მე აგირჩიე შენ ადამიანებზე ჩემი გზავნილებით და ჩემი საუბარით (შუამავლის გარეშე). ამიტომ აიღე ის, რასაც მე მოგცემ, და იყავი მადლიერთაგანი!»

და დავუწერეთ ჩვენ მას [მუსას] დაფებზე (თორაში) ყოველი საკითხის შესახებ შეგონება და განმარტება ყოველი საქმისათვის.(და უთხრა ალლაჰმა მუსას): «აიღე ეს [თორა] მტკიცედ და უბრძანე შენს ხალხს, რომ მიჰყვნენ მასში საუკეთესოს!» მალე მე გაჩვენებთ ურჩთა სამყოფელს!

მალე განვაშორებ ჩემს ნიშნებს [მათი გაგებისგან] მათ, რომლებიც ამპარტავნულად ამაღლებენ თავს მიწაზე უსამართლოდ! და როგორი ნიშნებიც არ უნდა იხილონ, ისინი მათ არ ირწმუნებენ. და თუ დაინახავენ სწორ გზას, მას არ მიჰყვებიან; ხოლო თუ დაინახავენ ცდომილების გზას, მას აირჩევენ საკუთარ გზად. ეს იმის გამო, რომ მათ უარყვეს ჩვენი ნიშნები და იყვნენ მათ მიმართ უყურადღებონი.

ხოლო ისინი, ვინც უარყვეს ჩვენი ნიშნები და უარყვეს შეხვედრა მარადიულ ცხოვრებაში, – მათი საქმეები ფუჭი იქნება. ნუთუ მათ მიეზღებათ რამე სხვა, გარდა იმისა, რასაც აკეთებდნენ?

და დაიდგინეს მუსას ხალხმა მის შემდეგ თავიანთი სამკაულებიდან [ოქროდან] ხბო (რომ თაყვანი ეცათ მისთვის), რომელსაც ჰქონდა (ხბოს) ფორმა, და იგი გამოსცემდა ხმას, როგორც ძროხის ბღავილი. ნუთუ არ იცოდნენ, რომ იგი [ოქროს ხბო] არც ელაპარაკებოდა მათ და არც მიუთითებდა მათ ჭეშმარიტ გზას? მათ დაიდგინეს იგი (ღმერთად) და აღმოჩნდნენ უსამართლონი (თავიანთი თავის მიმართ).

და როცა მათ ინანეს ჩადენილი და გაიგეს, რომ ამით შეცდნენ, თქვეს: «თუ ჩვენი უფალი არ შეგვიწყალებს და არ მოგვიტევებს, უეჭველად, წაგებულთაგანი ვიქნებით».

და როდესაც დაბრუნდა მუსა თავის ხალხთან, განრისხებული და დამწუხრებული, (მუსამ) თქვა: «რა ცუდია ის, რაც თქვენ გააკეთეთ ჩემს შემდეგ [ჩემს არყოფნაში]! ნუთუ თქვენი უფლის ბრძანების დაჩქარება ისურვეთ?» და (რისხვით) გადააგდო მან დაფები (რომლებზეც იყო დაწერილი თორა) (იმათკენ, ვინც თაყვანს სცემდნენ ხბოს), და ჩაავლო ხელი თავის ძმას (ჰარუნს) თავში, დაათრევდა მას თავისკენ. (ჰარუნმა), (რომ დაემშვიდებინა მუსა), თქვა: «ო, დედაჩემის შვილო! ხალხმა დამასუსტეს და თითქმის მომკლეს (როდესაც ვუკრძალავდი მათ ხბოს თაყვანისცემას). არ მისცე მტრებს მიზეზი, რომ იზეიმონ ჩემზე, და ნუ ჩამთვლი უსამართლოთა შორის!»

(მუსამ) თქვა: «უფალო ჩემო! მაპატიე მე და ჩემს ძმას, და შეგვიყვანე შენს წყალობაში — რადგან შენ ხარ ყველაზე მოწყალე მოწყალეთაგან!»

ჭეშმარიტად, მათ, რომლებმაც ხბო აირჩიეს (სათაყვანებლად), მოევლინებათ მათი უფლისგან რისხვა და ამქვეყნიურ ცხოვრებაში დამცირება. ასე ვუზღავთ სიცრუის გამომგონებლებს.

ხოლო ისინი, ვინც ბოროტ საქმეებს სჩადიოდნენ [ურწმუნოებას და ურჩობას], შემდეგ კი ამის შემდეგ მოინანიეს და ირწმუნეს, — ჭეშმარიტად, შენი უფალი ამის შემდეგ [სრული სინანულის შემდეგ] ნამდვილად მიმტევებელი, მოწყალეა.

და როცა მუსას რისხვა დაწყნარდა, მან აიღო დაფები. მათზე იყო ამოკვეთილი ჭეშმარიტი გზა და წყალობა მათთვის, ვისაც თავისი უფლის ეშინია.

და აირჩია მუსამ თავისი ხალხიდან სამოცდაათი კაცი (რომლებიც არ ეთაყვანებოდნენ ხბოს) და წაიყვანა ისინი ტურის მთასთან ჩვენი დანიშნული ვადისათვის . და როცა მათ მიწისძვრა დაატყდათ, მუსამ თქვა: «უფალო! რომ გესურვებინა, მათ ადრე დაღუპავდი და მეც მათთან ერთად. ნუთუ დაგვღუპავ იმისთვის, რაც ჩვენ შორის უგუნურნი აკეთებდნენ? ეს [ხბოს თაყვანისცემა] მხოლოდ შენი გამოცდაა, რომლითაც აცდენ გზას, ვისაც ინებებ, და სწორი გზით მიგყავს, ვისაც ინებებ. შენ ხარ ჩვენი მფარველი; გვაპატიე და შეგვიწყალე, რადგან შენ ხარ საუკეთესო მპატიებელთა შორის!»

۞ «და დაგვიწერე ჩვენთვის ამქვეყნად სიკეთე და მარადიულ ცხოვრებაშიც. ჭეშმარიტად, ჩვენ შენკენ მოვიქეცით (სინანულით)!» (ალლაჰმა, უზენაესმა) თქვა: «ჩემი სასჯელით ვსჯი ვისაც ვისურვებ, ხოლო ჩემი წყალობა მოიცავს ყოველივეს. ამიტომ მე მას [წყალობას] დავუწერ მათ, რომლებიც ღვთისმოშიშნი არიან, და გასცემენ ზაქათს მათთვის, ვისაც მასზე უფლება აქვთ, და რომლებიც ირწმუნებენ ჩვენს აიათებს».

რომლებიც მიჰყვებიან შუამავალს, მოციქულს, უწიგნურს, რომლის აღწერასაც ისინი პოულობენ მათთან დაწერილს თორაში და სახარებაში; რომელიც უბრძანებს მათ სიკეთეს და უკრძალავს მათ სიავეს; ნებადართულს ხდის მათთვის სიკეთეებს და აკრძალულად აცხადებს მათთვის სიბილწეებს; ხსნის მათ ტვირთსა და ბორკილებს, რომლებიც მათზე იყო [უმსუბუქებს იმ წესებს, რაც ადრე ჰქონდათ]; აი ისინი, ვინც ირწმუნეს იგი, მხარი დაუჭირეს მას, დაეხმარნენ მას და მიჰყვნენ სინათლეს, რომელიც მასთან ერთად ჩამოევლინა [ყურანი], — სწორედ ისინი არიან წარმატებულნი!

თქვი (ო, მოციქულო): «ო, ადამიანებო! ჭეშმარიტად, მე ვარ ალლაჰის მოციქული (გამოგზავნილი) თქვენ ყველასთან იმისგან, ვისაც ეკუთვნის ცათა და მიწის სრული ძალაუფლება და მართვა; არ არსებობს ღვთაება თაყვანისცემის ღირსი, გარდა მისა; იგი აცოცხლებს და აკვდინებს. ირწმუნეთ ალლაჰი და მისი შუამავალი, წერა-კითხვის უცოდინარი მოციქული, რომელიც თავადაც ირწმუნებს ალლაჰს და მის სიტყვებს; და მიჰყევით მას — იქნებ სწორ გზაზე დადგეთ!»

და მუსას ხალხიდან იყო ერთი თემი, რომელიც ჭეშმარიტებით მიუძღვებოდა და მის მიხედვით სამართლიანად მოქმედებდა.

და ჩვენ დავყავით ისინი [მუსას ხალხი] თორმეტ (საგვარეულო) ტომად – ხალხებად. და შთავაგონეთ მუსას, როცა (უდაბნოში ხეტიალისას) მისმა ხალხმა მას წყალი სთხოვა: «დაარტყი შენი კვერთხი კლდეს!» — და მან დაარტყა, და ამოხეთქა მისგან თორმეტმა წყარომ , ისე რომ ყოველმა ტომმა იცოდა თავისი წყლის ადგილი. და დაგჩრდილეთ თქვენ ღრუბლით და ჩამოგიგზავნეთ თქვენთვის მანნა [თაფლის მსგავსი რამ, რომელიც ხეებზე ჩნდება] და მწყერი. (და გითხარით): «იკვებეთ იმ სიკეთეებით, რომლითაც ჩვენ დაგაჯილდოეთ!» მაგრამ (მათ დაუმორჩილებლობა გამოავლინეს ალლაჰის ბრძანების მიმართ და არ გამოიჩინეს მადლიერება ამ სიკეთისთვის), და ამით ისინი ჩვენ კი არ მოგვექცნენ უსამართლოდ, არამედ საკუთარ თავს ავნეს.

და აი უთხრეს მათ [ისრაელის შთამომავლებს]: «დასახლდით ამ დასახლებაში [იერუსალიმი] და ჭამეთ იქიდან, რაც გსურთ, და თქვით: «მიტევება! [ო, ალლაჰ, გვაპატიე!]» და შედით ამ ქალაქის კარიბჭეში, დამორჩილებითა და ალლაჰისადმი მადლიერებით, მუხლმოდრეკით. ჩვენ გაპატიებთ თქვენს ცოდვებს და გავუმრავლებთ (საზღაურს) კეთილის მოქმედთ!

და მათ შორის მათ, ვინც უსამართლობას სჩადიოდნენ, შეცვალეს (ალლაჰის სიტყვა) სხვა სიტყვით, ვიდრე მათ ეთქვათ . და ჩვენ მოვავლინეთ მათზე, ვინც უსამართლობას სჩადიოდა, სასჯელი ზეციდან იმის გამო, რასაც ისინი უსამართლოდ აკეთებდნენ.

და ჰკითხე (ო, მოციქულო) მათ [იუდეველებს] იმ დასახლების ამბავი, რომელიც ზღვის პირას იყო — როგორ არღვევდნენ ისინი (ალლაჰის აკრძალვას) შაბათის მიმართ. როდესაც მათთან მათი თევზები მოდიოდნენ შაბათ დღეს, ზედაპირზე ამოდიოდნენ (და ისინი იჭერდნენ მათ, მიუხედავად იმისა, რომ ეს აკრძალული იყო), ხოლო იმ დღეს, როცა შაბათს არ იცავდნენ, თევზები არ მოდიოდნენ მათთან. ასე ვცდიდით მათ იმის გამო, რომ ისინი ურჩები იყვნენ.

და აი თქვა მათგან ერთმა ჯგუფმა (სხვა ჯგუფს): «რატომ აფრთხილებთ ხალხს (შაბათის დამრღვევებს), რომელთაც ალლაჰი გაანადგურებს ან მძიმე სასჯელს დაატეხს?» თქვეს: «რათა ჩვენი უფლის წინაშე გამართლება გვქონდეს, და იქნებ ისინი ღვთისმოშიშნი გახდნენ (სასჯელის შიშით)!»

და როცა მათ დაივიწყეს ის, რასაც შეახსენებდნენ, ჩვენ ვიხსენით ისინი, ვინც ბოროტებისგან აკავებდნენ, ხოლო ისინი, ვინც ბოროტებას სჩადიოდნენ, შევიპყარით მძიმე სასჯელით იმის გამო, რომ ისინი ურჩები იყვნენ.

და როცა მათ დაარღვიეს ის, რაც ეკრძალებოდათ, ჩვენ ვუთხარით მათ: «გადაიქეცით დამცირებულ მაიმუნებად!»

და აი გამოაცხადა შენმა უფალმა: «აუცილებლად მოვავლენ მათზე [იუდეველებზე] აღდგომის დღემდე მათ, ვინც მათ მძიმე სასჯელს მიაყენებს». ჭეშმარიტად, შენი უფალი სწრაფია სასჯელში და, მართლაც, ის მიმტევებელი, შემწყალებელია!

და გავანაწილეთ ისინი [ისრაელის შთამომავლები] მიწაზე თემებად: მათ შორის არიან მართალნი და მათ შორის არიან ისეთებიც, ვინც ამისგან განსხვავებულნი არიან [ალლაჰისადმი ურჩნი]. და ვცდიდით მათ სიკეთეებით და სიძნელეებით, — იქნებ დაბრუნებულიყვნენ (ალლაჰისადმი მორჩილებაში)!

და დარჩნენ მათ შემდეგ მემკვიდრეები, რომლებმაც მიიღეს წიგნი [თორა], რომლებიც იღებდნენ ამ ახლო ცხოვრების შემთხვევით სიკეთეებს და ამბობდნენ: «ჩვენ მოგვეტევება!» და თუ მათთან მოვიდოდა მსგავსი რამ [აკრძალული], ისინი მასაც აიღებდნენ (და ნებადართულად გამოაცხადებდნენ)! განა არ იყო მათგან აღებული აღთქმა წიგნის შესახებ, რომ ისინი ალლაჰზე მხოლოდ ჭეშმარიტებას იტყოდნენ და რომ შეისწავლიდნენ იმას, რაც მასშია დაწერილი [თორაში]? ხოლო მარადიული სამყოფელი უკეთესია მათთვის, ვისაც ეშინია ალლაჰის (სასჯელის). ნუთუ არ დაფიქრდებით?

ხოლო ისინი, რომლებიც ეჭიდებიან წიგნს და ლოცვას ასრულებენ (სათანადო წესით), — ჭეშმარიტად, ჩვენ არ ვკარგავთ კეთილის მოქმედთა საზღაურს!

۞ და აი აღვმართეთ ჩვენ მათზე [ისრაელის შთამომავლებზე] მთა, თითქოს ღრუბელი, და მათ ეგონათ, რომ ის დაეცემოდა მათზე (თუ ისინი თორას კანონებს არ მიიღებდნენ). მიიღეთ ის, რაც ჩვენ მოგიტანეთ, მტკიცედ და გახსოვდეთ, რაც მასშია [თორაში], — რათა თქვენ იყოთ ღვთის სასჯელისგან დაცულნი!

და აი, შენმა უფალმა გამოიყვანა ადამის შთამომავლებიდან, მათი ზურგებიდან, მათი მოდგმა და აიძულა ისინი დაემოწმებინათ საკუთარ თავზე: «განა მე არ ვარ თქვენი უფალი?» მათ თქვეს: «დიახ, ვამოწმებთ (რომ შენ ხარ ჩვენი უფალი)». (ეს) იმისთვის, რომ აღდგომის დღეს არ თქვათ: «ჭეშმარიტად, ჩვენ ამაზე უყურადღებონი ვიყავით».

ან (იმისთვის, რომ) არ თქვათ: «ჩვენამდე ჩვენი მამები მრავალღმერთიანობას სჩადიოდნენ, ხოლო ჩვენ მათ შემდეგი შთამომავლები ვიყავით. ნუთუ დაგვღუპავ იმისთვის, რასაც სიცრუის მიმდევრები აკეთებდნენ?»

და ასე განვმარტავთ ნიშნებს (აიათებს), — იქნებ ისინი დაბრუნდნენ (ერთღმერთიანობისკენ)!

და წაუკითხე (ო, მოციქულო) მათ ამბავი იმ კაცისა (ისრაელის შთამომავლობიდან), ვისაც ჩვენ მივეცით ჩვენი ნიშნები, ხოლო მან ისინი უარყო. და სატანამ იგი თავის მიმდევრად აქცია, და აღმოჩნდა გზააცდენილთა შორის.

და რომ გვენება, ჩვენ ავამაღლებდით მას ამის (ნიშნების) საშუალებით, მაგრამ იგი მიეკრო მიწას და მიჰყვა თავის ვნებებს. და მისი მაგალითი ჰგავს ძაღლს: თუ მიუდგები, ენას გამოყოფს, და თუ დატოვებ (მშვიდად), (მაინც) ენას გამოყოფს. ეს არის მაგალითი იმ ხალხისა, რომლებმაც უარყვეს ჩვენი აიათები. ამიტომ მოუყევი (ო, მოციქულო) ეს ამბავი, — იქნებ ისინი დაფიქრდნენ!

რაოდენ ცუდია მაგალითად ის ხალხი, რომლებმაც უარყვეს ჩვენი ნიშნები (აიათები) — საკუთარ თავსვე ავნეს!

ვისაც ალლაჰი ჭეშმარიტ გზაზე დააყენებს, ის არის სწორ გზაზე მდგონი; ხოლო ვისაც ის ააცდენს გზას, ისინი არიან წაგებულნი.

და უკვე შევქმენით ჯოჯოხეთისთვის მრავალი ჯინი და ადამიანი: მათ აქვთ გულები, რომლებითაც ვერ იგებენ; აქვთ თვალები, რომლებითაც ვერ ხედავენ (ალლაჰის ნიშნებს); აქვთ ყურები, რომლებითაც ვერ ისმენენ. ასეთნი არიან პირუტყვივით, კიდევ უფრო მეტად გზააცდენილნიც კი. ასეთნი არიან უგულისყურონი.

და ალლაჰს აქვს უმშვენიერესი სახელები; ამიტომ მიმართეთ მას ამ სახელებით და დატოვეთ ისინი, რომლებიც უარყოფენ [ამახინჯებენ] მის სახელებს. მათ მიეგებათ იმისთვის, რასაც ისინი აკეთებდნენ!

ჩვენ მიერ შექმნილთა შორის არის თემი, რომელიც ჭეშმარიტებით მიუძღვება და მის მიხედვით სამართლიანად მოქმედებს.

ხოლო მათ, რომლებმაც უარყვეს ჩვენი ნიშნები, ჩვენ ნელ-ნელა შევიტყუებთ (სასჯელში) [მივცემთ ბევრ ქონებასა და შვილებს], ისე რომ ისინი ვერ გაიაზრებენ (რომ ამით ალლაჰის სასჯელისკენ იძირებიან).

და მე ვაძლევ მათ გადავადებას; ჭეშმარიტად, ჩემი მახე მტკიცეა.

ნუთუ ისინი არ დაფიქრებულან, რომ მათ თანამოძმეში [მუჰამმადში] არ არის შეპყრობილობა? იგი ხომ მხოლოდ ცხადი შემგონებელია.

ნუთუ ისინი არ შეჰყურებდნენ ალლაჰის სამეფოს ცათა და მიწაზე და ყველაფერს, რაც ალლაჰმა შექმნა, და (ნუთუ არ დაფიქრებულან იმაზე), რომ, შესაძლოა, მათი ვადა ახლოვდება მაშ, ამის შემდეგ [ყურანის შემდეგ] კიდევ რომელი სიტყვა/მოთხრობა ირწმუნონ?

ვისაც ალლაჰი გზას აცდენს, მას უკვე ვერავინ დააყენებს სწორ გზაზე; და ის ტოვებს მათ ბრმად ხეტიალში საკუთარ უსაზღვრო გადაცდომაში [ურწმუნოებაში].

ისინი გეკითხებიან შენ (ო, მოციქულო) საათის შესახებ: «როდის არის მისი მოსვლა?» უთხარი (მათ): «მის შესახებ ცოდნა მხოლოდ ჩემს უფალთანაა, და მისი დრო არავინ იცის, გარდა მისა. მძიმე იქნება მისი დადგომა ცათა და მიწაზე. ის მოვა თქვენთან მხოლოდ მოულოდნელად». ისინი გეკითხებიან შენ თითქოს შენ იცოდე ამის შესახებ. უთხარი: «მის შესახებ ცოდნა მხოლოდ ალლაჰთანაა, მაგრამ ადამიანთა უმეტესობამ არ იცის».

თქვი (ო, მოციქულო): «მე საკუთარი თავისთვის არც სარგებელს ვფლობ და არც ზიანს, გარდა იმისა, რაც ალლაჰს სურს. და რომ მცოდნოდა დაფარული (უხილავი), აუცილებლად გავამრავლებდი ჩემთვის სიკეთეს და ცუდი არაფერი შემეხებოდა. მე ხომ მხოლოდ შემგონებელი ვარ და სასიხარულო მაცნე იმ ხალხისთვის, ვინც ირწმუნებს».

۞ იგია [ალლაჰი], ვინც შეგქმნათ თქვენ ერთი ადამიანისგან და მისგან შექმნა მისი მეუღლე, რათა მასთან ეპოვა სიმშვიდე.(ხოლო ამ ქვეყანაზე) როცა მან [ადამმა] დაფარა იგი [ჰქონდა მასთან სიახლოვე], მან აიღო მსუბუქი ტვირთი [დაორსულდა] და განაგრძობდა მასთან (ცხოვრებას); ხოლო როცა დამძიმდა [მშობიარობის დრო მოახლოვდა], ორივემ [ადამმა და ევამ] მიმართეს ალლაჰს, თავიანთ უფალს: «თუ შენ (ო, ალლაჰ) გვაჩუქებ კეთილს [ადამიან შვილს და არა ცხოველს], ჩვენ აუცილებლად მადლიერები ვიქნებით შენდამი!»

მას შემდეგ, რაც მან [ალლაჰმა] უბოძა მათ კარგი (შვილი), მათ დაუდგინეს მას თანამოზიარეები იმაში, რაც მან მათ მისცა. მაგრამ ალლაჰი აღმატებულია იმაზე, რასაც ისინი მას თანამოზიარედ მიაწერენ.

ნუთუ ისინი ალლაჰს უთანაზიარებენ იმას, რაც არაფერს ქმნის და თავადაც შექმნილია?

და ისინი ვერც მათ დაეხმარებიან [მათ, ვინც მათ ეთაყვანება] და ვერც საკუთარ თავს ეხმარებიან.

და თუ თქვენ მოუწოდებთ მათ [კერპებს] სწორ გზაზე, ისინი არ გამოგყვებიან. თქვენთვის ერთია — მოუწოდებთ მათ თუ გაჩუმდებით .

ჭეშმარიტად, ისინი, ვისაც თქვენ უხმობთ ალლაჰის გარდა [თქვენი კერპები], — მონები არიან (ალლაჰის), თქვენი მსგავსნი! მაშ, მოუხმეთ მათ, და დაე, გიპასუხონ [მოგცენ ის, რასაც სთხოვთ], თუ მართლები ხართ!

ნუთუ მათ [კერპებს] აქვთ ფეხები, რომლითაც დადიან, ან აქვთ ხელები, რომლითაც იჭერენ, ან აქვთ თვალები, რომლითაც ხედავენ, ან აქვთ ყურები, რომლითაც ისმენენ? უთხარი (ო, მოციქულო) კერპთაყვანისმცემლებს: «მოუხმეთ თქვენს თანამოზიარეებს, შემდეგ ერთად მოიფიქრეთ ნებისმიერი ხრიკი ჩემს წინააღმდეგ და ნუ მომცემთ გადავადებას».

ჭეშმარიტად, ჩემი მფარველი ალლაჰია, რომელმაც ჩამოავლინა წიგნი [ყურანი], და ის ეხმარება მართალთ.

ხოლო ისინი, ვისაც თქვენ უხმობთ მის გარდა [თქვენი ცრუ ღმერთები], ვერ დაგეხმარებიან თქვენ და საკუთარ თავსაც ვერ ეხმარებიან.

თუ თქვენ მოუწოდებთ მათ [თქვენს ცრუ ღმერთებს] სწორ გზაზე, ისინი ვერ გაიგონებენ. და შენ (ო, მოციქულო) ხედავ, თითქოს ისინი [კერპები] გიყურებენ (რადგან მათ თვალები გაუკეთეს), მაგრამ ისინი ვერ ხედავენ.

იყავით შემწყნარებლები, მოუწოდეთ სიკეთისკენ (სიტყვებითა და საქმით) და განერიდეთ უგუნურებს!

და თუ შეგეხება შენ რაიმე ცდუნება სატანისგან, მაშინ შეაფარე თავი ალლაჰს, — ჭეშმარიტად, იგი ყოვლისმსმენი, ყოვლისმცოდნეა!

ისინი, რომლებიც ერიდებიან (ალლაჰის სასჯელს), — როცა მათ შეეხება სატანის ცდუნება, ისინი იხსენებენ (რომ უნდა იყვნენ ალლაჰის მორჩილნი), და აი — ისინი ხედავენ (რა არის ჭეშმარიტება).

ხოლო მათი ძმები ისეთნი არიან, რომ კიდევ უფრო უმატებენ მათ გზააცდენას თავიანთი ცდუნებებით, და შემდეგ ისინი არ ჩერდებიან [აგრძელებენ კიდევ უფრო ჩაძირვას ურწმუნოებასა და ცოდვებში].

და თუ შენ (ო, მოციქულო) არ მოუტან მათ რაიმე ნიშანს, ისინი ამბობენ: «რატომ არ მოიგონე იგი [აიათი] თავად?» უთხარი (მათ): «მე კი არ ვიგონებ აიათებს, არამედ მხოლოდ ვმოქმედებ იმის მიხედვით, რაც გამომეცხადება ჩემი უფლისგან. ეს [ყურანი] არის აშკარა მტკიცებულებები თქვენი უფლისგან, ხელმძღვანელობა და წყალობა იმ ხალხისთვის, ვინც ირწმუნებს».

და როცა ყურანი იკითხება, მოუსმინეთ მას და დადუმდით, — რათა იქნებ შეწყალებულნი იყოთ!

და გაიხსენე შენი უფალი საკუთარ სულში, მორჩილებითა და თავმდაბლობით, შიშით, და არა ხმამაღლა [არა ღიად], არამედ შუა გზით (ხმამაღალსა და ჩუმს შორის), დილაობით და საღამოობით, და ნუ იქნები უყურადღებოთა შორის (რომლებსაც ავიწყდებათ ალლაჰის ხსენება)!

ჭეშმარიტად, ისინი, ვინც შენს უფალთან არიან [ანგელოზები], არასდროს ამაღლდებიან ამპარტავნებით მისი მსახურებისგან; ისინი მუდმივად ადიდებენ მას და მის წინაშე საჯდაზე ემხობიან ۩.