سورت يونس — آیت 102

د کلمو معناګانې:

• أَيَّامِ: دلته له "ورځو" څخه مراد د عذاب او سزا ورځې دي، يعنې هغه پېښې او واقعې چې پر تېرو امتونو نازلې شوې.
• خَلَوْا: تېر شوي، پخواني، چې له دې نړۍ څخه لاړل.
• فَانتَظِرُوا: نو انتظار وکړئ، په تماس اوسئ.
• مِنَ الْمُنتَظِرِينَ: د انتظار کوونکو له ډلې څخه.

تفسير:

نو آيا دا كسان (چې ستا پر رسالت يې دروغ ويل او له حق څخه يې مخ اړوه) يوازې د هغو پېښو او واقعو انتظار كوي چې پر تېرو امتونو راغلې وې؟ هغه امتونه چې له دوى مخكې تېر شوي او د خپلو پېغمبرانو په دروغ ګڼلو يې د الله د عذاب ښكاره بېلګې وليدلې. لکه د نوح، عاد، ثمود او نورو قومونو چې په كفر او سركشۍ يې د الله عذاب ورته راغى او له منځه لاړل.

نو ته يې ووايه: "نو تاسو هم د دې پېښو انتظار وكړئ، زه هم له تاسو سره د هغه عذاب په انتظار كې يم چې الله به يې پر تاسو نازل كړي." دا د پېغمبر له خوا د دښمنانو لپاره يو ګواښ او وېرول دي، چې دوى به حتماً د الله له سزا سره مخ شي لكه څنګه چې تېر امتونه ورسره مخ شوي وو.

فايدې:

1. دا چې الله جل جلاله له تېرو امتونو سره د كافرانو او مكذبو په معامله كې خپله لاره نه ده بدلولې، نو پر دې مانا چې دوى به هم د همدې سنت له مخې عذاب وويني.
2. په دې آيت كې د پېغمبرانو د صبر او استقامت ښكلا ده، چې دوى د خپل قوم له مخالفت سره سره په خپل دعوت ټينګ ولاړ وو او د الله د وعدې انتظار يې كاوه.
3. په دې كې مومنانو ته تسلي ده چې د حق پر لاره د دښمنانو له ګواښونو مه وېرېږي، ځكه چې د الله عذاب د ظالمانو په انتظار دى.
4. دا چې د قرآن كريم دا بيان د تاريخي واقعو پر بنسټ ولاړ دى، نو دا د قرآن د صدق او حقانيت يو دليل دى، ځكه چې دا پېښې رښتينې دي او الله يې په خپل كتاب كې يادې كړې دي.