Сураи Йунус — Оят 102

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• فَهَلْ يَنتَظِرُونَ — оё интизор мекашанд? (мақсад: мунтазири чӣ ҳастанд?)
• مِثْلَ أَيَّامِ — монанди рӯзҳои (яъне: монанди ҳодисаҳо ва азобҳое, ки бар онҳо фурӯд омад).
• الَّذِينَ خَلَوْا مِن قَبْلِهِمْ — касоне, ки пеш аз онҳо гузаштанд (яъне: умматҳои пешини такзибкунанда).
• فَانتَظِرُوا — пас интизор шавед.
• إِنِّي مَعَكُم مِّنَ الْمُنتَظِرِينَ — ҳаққо, ки ман низ бо шумо аз мунтазирон ҳастам.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба мушрикони Макка аст, ки паёмбари Худоро (с) такзиб мекарданд ва аз худсарии худ даст намекашиданд. Худованди Мутаъол мефармояд: оё ин такзибкунандагон мунтазири чизи дигаре ғайр аз монанди он рӯзҳо ва ҳодисаҳое ҳастанд, ки бар умматҳои пешини такзибкунанда фурӯд омад? Яъне, онҳо низ бояд мунтазири азоб ва ҳалокати худ бошанд, чунон ки пеш аз онҳо қавмҳои Нӯҳ, Од, Самуд ва дигарон ба сабаби такзиб кардани паёмбарони худ ба азоб гирифтор шуданд.

Сипас Худованд ба паёмбари худ (с) мефармояд, ки ба онҳо бигӯ: «Пас интизор шавед, ки ман низ бо шумо аз мунтазирон ҳастам». Яъне, ман мунтазири он ваъдае ҳастам, ки Парвардигорам ба ман додааст — пирӯзӣ ва ёрии Худо барои мӯъминон ва азоб барои такзибкунандагон. Ин оят тасаллие барои паёмбар (с) ва мӯъминон аст, ки азоб ва ҷазои такзибкунандагон ҳатман фурӯд хоҳад омад, ҳамон гуна ки бар пешиниён фурӯд омада буд.

1. Фоидаҳои оят:

• Суннати илоҳӣ собит аст: Худованд дар ҳар замон ва макон такзибкунандагонро ҷазо медиҳад; ин суннати Ӯ тағйирнопазир аст.
• Тасбеҳ ва сабр: Мӯъминон бояд сабр кунанд ва ба ваъдаи Худо бовар дошта бошанд, ки ёрии Ӯ наздик аст.
• Ҳушдор ба такзибкунандагон: Ҳар касе, ки паёмбарон ва оёти Худоро такзиб мекунад, бояд мунтазири оқибати бади худ бошад.
• Яқини паёмбар (с): Паёмбар (с) бо яқини комил мунтазири ваъдаи Парвардигораш буд ва ин барои мо низ намунаи ибрат аст, ки ба ваъдаҳои Худо бовари комил дошта бошем.
• Ҳикмати интизор: Интизорӣ дар роҳи Худо ибодат аст ва савоби бузург дорад, зеро он нишонаи имон ва таваккул ба Худованд аст.

Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва паёмбарон имон оварем, аз такзиб дурӣ кунем ва ба ваъдаҳои Худованд бовари комил дошта бошем, ки Ӯ ҳеҷ гоҳ ваъдаи худро хилоб намекунад.