Сураи Йунус — Оят 61

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• شَأْن — кор, ҳол, амр; ҳар коре, ки инсон ба он машғул мешавад.
• تَتْلُو — мехонӣ, пайравӣ мекунӣ; дар ин ҷо маънои хондани Қуръон аст.
• شُهُودًا — шоҳидон, нозирон; ҷамъи «шоҳид», яъне мо ҳозир ва нозир ҳастем.
• تُفِيضُونَ فِيهِ — ба он кор шурӯъ мекунед, дар он ғарқ мешавед, ба он машғул мешавед.
• يَعْزُبُ — пинҳон мемонад, ғоиб мешавад, аз назар дур мешавад.
• مِثْقَالِ ذَرَّةٍ — вазни зарра; «зарра» мӯри хурд ё ғубори бисёр майда аст, ки чашм ба зӯр мебинад.
• كِتَابٍ مُّبِينٍ — китоби равшан ва ошкор; мақсад «Лавҳи Маҳфуз» аст, ки ҳама чиз дар он сабт шудааст.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбари худ (с) ва ба ҳамаи бандагони худ хитоб мекунад, ки ҳар ҳоле ки ту, эй Паёмбар, дар он қарор дорӣ — хоҳ кори дунё бошад, хоҳ кори даъват ва табдиғ — ва ҳар ояте аз Қуръон, ки мехонӣ, ва ҳар амале, ки шумо, эй мардум, анҷом медиҳед, ҳамааш дар назди Мо ошкор аст. Мо шоҳид ва нозири шумо ҳастем дар он лаҳзае, ки ба он кор шурӯъ мекунед ва дар он ғарқ мешавед. Ҳеҷ чиз аз илми Парвардигори ту пинҳон намемонад — на ба андозаи вазни заррае дар замин ва на дар осмон, ва на хурдтар аз он ва на бузургтар аз он, магар он ки дар китоби равшане сабт шудааст. Ин китоб Лавҳи Маҳфуз аст, ки ҳамаи чизҳоро дар бар гирифтааст ва ҳеҷ чизи хурду бузург аз он фурӯ намемонад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва инсонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Худованд ҳамеша бо мост ва ҳар кори моро мебинад ва мешунавад. Ин боиси он мешавад, ки инсон ҳамеша некӣ кунад ва аз бадӣ дурӣ ҷӯяд, зеро медонад, ки Парвардигораш нозир аст.
• Ҳеҷ чиз аз илми Худо пинҳон намемонад, ҳатто ба андозаи заррае. Ин ба мо тасаллӣ медиҳад, ки агар касе ба мо зулме кунад ё кори некеро пинҳонӣ анҷом диҳем, Худованд ҳамаро медонад ва ба ҳар амал подош ё ҷазо медиҳад.
• Сабти ҳамаи аъмол дар китоби равшан боиси он мешавад, ки инсон ба масъулияти худ дар рӯзи қиёмат бовар кунад ва барои ҳисобот омода шавад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки Қуръон хондан ва ба он амал кардан кори бузургест, ки Худованд онро мебинад ва барои он подош медиҳад.
• Ин оят дили инсонро ба Худованд наздик мекунад, зеро мефаҳмонад, ки Ӯ ҳамеша бо мост, моро дӯст медорад ва ҳар коре, ки барои Ӯ анҷом медиҳем, аз назари Ӯ дур намемонад.