Сураи Йунус — Оят 62

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَوْلِيَاءَ اللَّهِ: дӯстон ва наздикони Худо, яъне касоне ки бо итоат ва ибодат ба Ӯ наздик шудаанд.
• لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ: бар онҳо тарсе нест.
• وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ: ва онҳо ғамгин намешаванд.

1. Тафсири оят:

Огоҳ бошед! Ҳамоно дӯстон ва бандагони содиқи Худо — онҳое ки бо итоат, ибодат ва фармонбардорӣ ба Худованд наздик шудаанд ва Худо низ онҳоро бо лутфу карам ва иззату саодат дӯст доштааст — дар охират аз азоби Худо ҳеҷ тарсе надоранд ва барои он чизҳое ки дар дунё аз неъматҳо аз дасташон рафтааст, ғамгин намешаванд. Онҳо дар охират дар амну осоиштагӣ қарор доранд ва аз ҳаводиси даҳшатноки рӯзи қиёмат эмин мебошанд. Ҳамчунин бар он чизҳое ки дар дунё аз баҳраҳои моддӣ аз даст додаанд, андӯҳ намехӯранд, зеро подоши Худо барои онҳо беҳтар ва пойдортар аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят ба бандагони Худо умед ва хушхабар медиҳад, ки агар бо ихлос ва итоат ба Худованд наздик шаванд, дар охират аз тарсу ғам озод хоҳанд буд.
• Валояти Худо — дӯстӣ ва наздикии ба Ӯ — танҳо бо итоат ва ибодат ба даст меояд, на бо молу ҷоҳи дунё.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои ғамгинӣ барои неъматҳои аздастрафтаи дунё, ба саодати абадии охират таваҷҷуҳ кунем.
• Дӯстони Худо дар ҳаёти дунё низ оромиш ва қаноат доранд, зеро дилашон ба Худо бандад аст, на ба дунё.
• Ин оят далели он аст, ки ислом дини умед, амн ва оромиш аст ва пайравони худро ба сӯи саодати дунявию ухравӣ ҳидоят мекунад.