سوره قارعه — آیه 7

معانی کلمات:

• عیشة: زندگی، زیستن و حیات.
• راضیة: پسندیده، مورد رضایت و خشنودی (در اینجا به معنای «مرضیّة» یعنی پسندیده و خوشایند است).

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه میفرماید: کسی که در روز قیامت، کفهی ترازوی اعمال نیکش سنگینتر باشد (یعنی حسناتش بر گناهانش غلبه کند)، او در زندگیای سرشار از رضایت و خشنودی در بهشت قرار خواهد گرفت. این زندگی، نه تنها برای او خوشایند است، بلکه خود او نیز از آن راضی و خشنود خواهد بود؛ زندگیای که در آن هیچ نقص، اندوه، رنج یا ناخوشایندی وجود ندارد و تمام خواستهها و آرزوهای او برآورده میشود. این عیش و زندگی، پاداشی است که خداوند به بندگان مؤمن و صالح خود عطا میکند و در آن، آرامش و شادمانی کامل جایگزین تمام سختیها و مشقتهای دنیا میشود.

فواید و پیامهای آیه:

• این آیه انگیزهای قوی برای انجام اعمال نیک و پرهیز از گناهان فراهم میکند، زیرا نشان میدهد که نتیجهی ایمان و عمل صالح، رسیدن به زندگیای جاودانه و سرشار از رضایت است.
• به مؤمنان اطمینان میدهد که سختیها و مشکلات دنیا موقتی است و در برابر آن، پاداشی عظیم و ابدی در انتظار آنان است.
• این آیه یادآور عدالت کامل خداوند است که هیچ عمل نیکی، حتی به اندازهی ذرهای، بدون پاداش نمیماند و نیکوکاران را با بهترین پاداشها گرامی میدارد.
• محبت به بهشت و آرزوی رسیدن به آن، یکی از بزرگترین انگیزههای ایمان و عمل صالح است و این آیه تصویری زیبا و دلنشین از زندگی بهشتی را ترسیم میکند که دلهای مؤمنان را به سوی آن جذب مینماید.