Сураи Аль-Кариа — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

• «فَأَمَّا»: ҳарфи шарт ва тафсил аст, маънои «пас, аммо».
• «مَن»: ҳарфи шартӣ ба маънои «ҳар касе».
• «ثَقُلَتْ»: вазнин шуд, гарон шуд.
• «مَوَازِينُهُ»: тарозуҳои ӯ, яъне андозаҳои аъмоли нек ва бади ӯ.

1. Тафсири оят:

Пас ҳар касе ки тарозуи аъмоли некаш вазнинтар аз аъмоли бадаш бошад ва некӯкориҳояш бар гуноҳҳояш бартарӣ дошта бошанд, ӯ дар ҳаёти писандида ва хушнудкунанда дар биҳишт қарор мегирад. Ин оят баёни он аст, ки дар рӯзи қиёмат аъмоли бандагон бо тарозуи адолат баркашида мешавад ва касе ки паллаи некиҳояш гарон аст, сазовори подоши нек ва ҷойгоҳи шарафманд дар ҷаннат мегардад.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳар як амали нек дар назди Худованд андоза ва арзиш дорад ва ҳеҷ некии хурд ҳам беподош намемонад.
• Мусулмон бояд ҳамеша ба аъмоли нек кӯшиш кунад, то дар рӯзи қиёмат паллаи некиҳояш вазнин гардад.
• Ин оят умедворӣ мебахшад, ки роҳи наҷот ва комёбӣ барои ҳар касе ки некӯкор бошад, кушода аст.
• Ваъдаи биҳишт ва ҳаёти писандида барои некӯкорон, дилҳоро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад ва одамӣ ба сӯи амалҳои солеҳ тарғиб мешавад.