Сураи Аль-Аср — Оят 1

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Ал-ъаср»: замон, давра, вақти баъд аз нисфирӯзӣ то ғуруби офтоб.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба «ъаср» — яъне ба замон ва рӯзгор қасам ёд мекунад. Қасами Худо ба замон ишора ба аҳамияти бузурги он аст, зеро замон сармояи асосии инсон аст ва дар он амалҳои нек ё бад анҷом дода мешаванд. Баъзе муфассирон гуфтаанд, ки «ъаср» вақти баъд аз нисфирӯзӣ то ғуруби офтобро дар бар мегирад, ки вақти махсуси ибодат ва кор аст. Худо ба ин замон қасам мехӯрад, то таваҷҷуҳи бандагонашро ба арзиши вақт ва масъулияти он ҷалб кунад. Қасам хӯрдани банда ғайр аз ба Худо ҷоиз нест, зеро қасам ба ғайри Худо шакли ширк дорад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Замон неъмати бузурги Худост ва бояд онро дар роҳи некӣ ва ибодат сарф кард.

— Қуръон ба вақти инсон қадр медиҳад ва моро ба истифодаи дурусти он ҳидоят мекунад.

— Қасамҳои Худо дар Қуръон барои бедор кардани ғафлати инсон ва таваҷҷуҳ ба ҳақиқатҳои муҳим аст.

— Ин оят моро водор мекунад, ки аз замони худ барои амалҳои нек ва наздикшавӣ ба Худо истифода барем, то дар дунё ва охират комёб шавем.