Сураи Аль-Аср — Оят 2

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят фаҳмишро талаб мекунанд:

— «إِنَّ»: ҳарфи таъкид аст, ки маънои «бешак, ҳамоно»-ро мерасонад.

— «الْإِنسَانَ»: инсон, яъне навъи башар, ҳамаи одамон.

— «لَفِي»: «л»-и таъкид ва «фӣ» ба маънои «дар» аст, ки инсонро дар ҳолате нишон медиҳад.

— «خُسْر»: зиён, камӣ, талаф ва бадбахтӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят бо таъкиди қавӣ хабар медиҳад, ки ҳамаи инсонҳо дар зиён ва камӣ қарор доранд. Яъне сармояи асосии инсон — умр, саломатӣ, вақт ва қувваҳои ӯ — ҳар лаҳза дар камшавӣ аст ва агар ин сармояро дар роҳи дуруст сарф накунад, натиҷааш талаф ва бадбахтӣ хоҳад буд. Ин зиён ва камӣ ҳолати табиии инсон дар ин дунёст, зеро ҳар нафасе, ки мекашад, як қисмати умри ӯро кам мекунад. Аммо ин ҳукм умумист ва дар ояти баъдӣ истисно шудааст: касоне, ки имон овардаанд, амали солеҳ кардаанд, якдигарро ба ҳақ ва ба сабр тавсия намудаанд, аз ин зиён наҷот ёфтаанд. Пас, зиёни асосӣ барои касонест, ки аз роҳи Худо ғофиланд ва умри худро бе тоъат ва бе имон мегузаронанд. Ин оят огоҳии бузургест барои ҳар инсон, ки вақт ва умри худро қадр кунад ва онро дар роҳи некӣ ва ризои Худо сарф намояд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят ба инсон арзиши вақт ва умри худро мефаҳмонад, ки онҳо сармояи асосии ӯ ҳастанд ва бояд дар роҳи дуруст сарф шаванд.

— Қуръон бо сухани кӯтоҳ ва пурмаънӣ роҳи наҷотро нишон медиҳад: имон, амали солеҳ, даъват ба ҳақ ва сабр.

— Ин оят дили инсонро ба фикр водор мекунад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд барои охират тайёрӣ бинад.

— Ислом дастуре медиҳад, ки инсон танҳо зиён накунад, балки бо амалҳои нек ба саодати ҷовидонӣ бирасад.

— Қуръон ҳамеша инсонро ба сӯи некӣ, ҳидоят ва наҷот аз зиён роҳнамоӣ мекунад ва ин нишонаи раҳмати Худо ба бандагонаш аст.